2020-ին, «Քորոնա» համաճարակին իբրեւ հետեւանք արձանագրուած տնտեսական վնասները մինչեւ այսօր կը շարունակեն խորացնել տնտեսական անկումը` զանազան բնոյթի պատերազմներու եւ յեղաշրջումներու լոյսին տակ:
Ամերիկեան ցամաքամասէն մինչեւ Ծայրագոյն Ասիոյ շրջանները` աշխարհի տարբեր անկիւնները, կը գտնուին անկայուն վիճակի մէջ` ըլլա՛յ տնտեսական, ըլլա՛յ ապահովական առումով: Պատերազմներու խորքային պատճառներուն մէջ միշտ ալ կարեւոր տեղ ունեցած են տնտեսական շահերու ապահովումն ու ռազմավարական նպատակներու իրականացումը:
Այսօր աշխարհի բազմաթիւ երկիրներ` արտաքին եւ ներքին պարտքերու բեռան տակ կքած, տնտեսական փապուղիէն դուրս գալու ճամբան կը փնտռեն: Կան երկիրներ, որոնք կը փորձեն աւելցնել իրենց ոսկիի պահեստները, մինչ ուրիշներ իրենց դրամանիշերը թուային դրամանիշերու վերածելով` կը ձգտին հակակշիռի տակ առնել տնտեսական շրջանառութիւնը: Միւս կողմէ, դրամատուներն ալ կը գտնուին իրենց յաճախորդներուն վստահութիւնը պահպանելու լուրջ մարտահրաւէրներու դէմ յանդիման:
Դէպի արեւմուտք ապօրինի ներգաղթի մեծ հոսքերուն պատճառով, յատկապէս այն զարգացած երկիրները, որոնք ժամանակին իրենց քաղաքացիներուն կրնային ապահովել ընկերային եւ պետական ծառայութիւններու լայն շրջանակ մը, այսօր կը դիմագրաւեն տնտեսական ծանր դժուարութիւններ: Պետական պիւտճէներու վրայ ճնշումը կը սաստկանայ, իսկ հանրային միջոցներու բաշխումը կը դառնայ աւելի բարդ: Երկար տարիներու ընթացքին բազմաթիւ պետութիւններ զգալի միջոցներ յատկացուցած են ներգաղթեալներու ընկերային կարիքներուն բաւարարման` յաճախ առանց ակնկալուած տնտեսական ներդրումի կամ համարժէք փոխադարձ արդիւնքի:
Արդեօք այս բոլորը սխալ հաշիւներու հետեւա՞նք են, թէ՞ համաշխարհային կարգը խաթարելու միտումնաւոր քայլերու արդիւնք: Այս հարցումներուն պատասխանները կրնան տարբեր ըլլալ, սակայն մէկ իրողութիւն յստակ է` աշխարհը նոր վարչակարգի, նոր մտածողութեան եւ վերածնունդի մը կարիքը ունի:
Այսօրուան համաշխարհային պատերազմին դրսեւորումները մեծապէս կը տարբերին նախորդ պատերազմներու ձեւերէն: Սակայն, ինչպէս անցեալին, այսօր եւս աշխարհագրական քարտէսներու փոփոխութեան եւ ազդեցութեան գօտիներու վերաձեւաւորման ուղղուած գործընթացներ տեղի կ՛ունենան: Այս պայքարներուն առանցքը կը կազմեն ուժանիւթի աղբիւրներու եւ բնական հարստութիւններու վերահսկողութիւնը, ինչպէս նաեւ կազի եւ նաւթի փոխադրութեան ռազմավարական ուղիներու ապահովումը` նկատի ունենալով յաղթական ուժերու եւ մեծ պետութիւններու շահերը:
Ի վերջոյ, համաշխարհային քաղաքականութիւնը մեծ մասամբ կը շարժի շահերու տրամաբանութեամբ: Երբ մեծ պետութիւնները կը պատրաստուին բաժնելու համաշխարհային «կարկանդակը», իւրաքանչիւրը կը փորձէ իր բաժինը կարելի եղածին չափ մեծցնել` նոր ձեւաւորուող աշխարհակարգին մէջ իր դիրքն ու ազդեցութիւնը ամրապնդելու համար:
Մինչդեռ մարդկային իրաւունքներու, արժանապատուութեան եւ համամարդկային արժէքներու մասին խօսքերը, դժբախտաբար, շատ յաճախ կը մնան միայն գեղեցիկ յայտարարութիւններու սահմաններուն մէջ: Իսկ երբ մեծերուն շահերը կը բախին ժողովուրդներու իրաւունքներուն, վերջիններուս ձայնը դարձեալ կը մնայ անլսելի:
Ահա՛ այսօրուան համաշխարհային իրականութեան ամէնէն մտահոգիչ երեսը. աշխարհի ճակատագիրը կը վճռուի մեծ ուժերու շահերուն համաձայն, մինչ մարդկային կեանքն ու արժանապատուութիւնը կը մղուին երկրորդական դիրք:



