ՎԱԶԳԷՆ ԳԱՎԼԱԳԵԱՆ
Հայաստանի Հանրապետութեան Ազգային ժողովի ընտրութիւններէն ետք ընդդիմութենէն եւ մեր կուսակցութենէն ակնկալուած յօդուածագիրին մտածումներուն տեղ կու տանք` ազատ կարծիքի սկզբունքէն մեկնած, կարեւոր ընդգծում աւելցնելով: Նախընտրական, ընտրական եւ յետընտրական իրավիճակներուն գնահատականի որեւէ փորձ անպայման պէտք է նկատի ունենայ` իշխանութիւններուն օգտագործած անպատշաճ հռետորաբանութիւնը, սպառնալիքները, բռնաճնշումները, կալանաւորումներն ու ընդհանրապէս ընդդիմադիր դաշտին նկատմամբ կիրարկուած հալածանքն ու վարչական լծակներու համատարած եւ համակարգային օգտագործումը: Նաեւ` ընտրութիւններէն ետք վիճարկումներու նկատմամբ արդարադատութեան գերքաղաքականացուած մօտեցումներն ու պատուէրային որոշումները: Այս բոլոր հանգամանքները վճռական ազդեցութիւն ունեցած են ընտրութեան պաշտօնական արդիւնքներուն եւ յայտարարութիւններուն վրայ:
ԽՄԲ.
Հայաստանի Ազգային ժողովի վերջին ընտրութիւնները անգամ մը եւս ցոյց տուին, որ քաղաքական պայքարը միայն իշխանութեան դէմ կեցուածքով չի շահուիր: Ժողովուրդը ոչ միայն կը դատէ իշխանութիւնը, այլ նաեւ կը գնահատէ, թէ ընդդիմութիւնը որքանո՛վ պատրաստ է վստահելի, իրատես եւ ապագայակերտ այլընտրանք ներկայացնելու: Այս իրողութիւնը լուրջ մտածելու տեղիք կու տայ նաեւ Հայ յեղափոխական դաշնակցութեան:
ՀՅԴ-ն հարիւրամեակէ աւելի պատմութիւն ունեցող կուսակցութիւն մըն է, հարուստ` գաղափարական աւանդով, կազմակերպական փորձով եւ համաշխարհային կառոյցով: Սակայն պատմական վաստակը ինքնին բաւարար չէ: Ամէն սերունդ իր քաղաքական վստահութիւնը կու տայ այն ուժին, որ կը զգայ, թէ կը հասկնայ իր առօրեան, իր մտահոգութիւններն ու իր ապագայի ակնկալութիւնները:
Ինքնաքննութեան կարգով Դաշնակցութիւնը պէտք է գնահատէ, թէ ինչո՛ւ իր պատգամը լայն հասարակութեան մօտ չի վերածուիր համապատասխան ընտրական աջակցութեան: Այս հարցումին պատասխանելը աւելի կարեւոր է, քան` ընտրական արդիւնքները մեկնաբանելը:
Երկրորդ` անհրաժեշտ է վերանորոգել քաղաքական լեզուն: Ժողովուրդը կը սպասէ ոչ միայն քննադատութիւն, այլ` լուծումներ: Անվտանգութեան, տնտեսութեան, արտագաղթի, կրթութեան, ժողովրդագրութեան եւ պետական կառավարման մասին անհրաժեշտ է ներկայացնել գործնական, հաշուարկուած եւ իրագործելի ծրագիրներ:
Երրորդ` կուսակցութիւնը պէտք է աւելի լայն դուռ բանայ երիտասարդութեան առջեւ: Ոչ միայն նոր անդամներ ներգրաւելու իմաստով, այլ նաեւ` իրական որոշումներու կայացման մէջ երիտասարդ սերունդին պատասխանատու դեր վստահելով: Նոր գաղափարները եւ նոր քաղաքական մշակոյթը չեն կրնար ծնիլ առանց նոր առաջնորդներու:
Նոր սերունդը պէտք է ոչ միայն ժառանգէ կուսակցութիւնը, այլ նաեւ ձեւաւորէ անոր վաղուան դիմագիծը:
Չորրորդ` ՀՅԴ-ն պէտք է աւելի լաւ օգտագործէ իր եզակի համահայկական ներուժը: Սփիւռքի տնտեսական, գիտական եւ մասնագիտական կարողութիւնները կրնան դառնալ Հայաստանի զարգացման իրական շարժիչ ուժերէն մէկը, եթէ այդ ներուժը կազմակերպուած եւ արդիւնաւէտ կերպով կապուի հայրենիքին:
Վերջապէս, ՀՅԴ-ն պէտք է շարունակէ պաշտպանել իր ազգային արժէքները, բայց զանոնք ներկայացնէ ժամանակակից քաղաքական մտածողութեան լեզուով: Ազգային ինքնութիւնը, անկախ պետականութիւնը, ընկերային արդարութիւնը եւ ժողովրդավարութիւնը հակասական սկզբունքներ չեն. ընդհակառակը, անոնք կրնան կազմել մէկ ամբողջական քաղաքական տեսլական:
Այս ընտրութիւնները փաստեցին, որ ընդդիմադիր դաշտը տակաւին չէ յաջողած ձեւաւորել այնպիսի քաղաքական բեւեռ մը, որ հասարակութեան մեծամասնութիւնը տեսնէ որպէս իշխանութեան իրական այլընտրանք: Այս իրականութիւնը կը պահանջէ խոր ինքնաքննութիւն:
Ընտրութիւնները պարտութիւն կամ յաղթանակ արձանագրելու պահ չեն միայն: Անոնք նաեւ հանրութեան ուղերձն են քաղաքական ուժերուն:
Այսօր Հայաստանի առջեւ ծառացած մարտահրաւէրները այնքան խորն են, որ կը պահանջեն գաղափարական հաստատութիւններ, բայց նաեւ` կազմակերպական ճկունութիւն: ՀՅԴ-ի ուժը միշտ եղած է իր գաղափարական հետեւողականութեան եւ կազմակերպուածութեան մէջ: Այժմ այդ ուժերուն վրայ պէտք է աւելնան` նորարարութիւնը, բաց մտածողութիւնը եւ ժամանակի պահանջներուն համարժէք քաղաքական մշակոյթը:
Վերջին ընտրութիւնները կրնան դիտուիլ որպէս կորուստ կամ որպէս նոր մեկնակէտ: Պատմութեան մէջ Դաշնակցութիւնը բազմաթիւ անգամներ ապացուցած է, որ դժուար ժամանակները կրնայ վերածել վերածնունդի առիթի:
Պատմութիւնը կարեւոր է, սակայն ապագան կը շահուի` նոր գաղափարներով, նոր մօտեցումներով եւ ժողովուրդին վստահութիւնը վաստակելու ամէնօրեայ աշխատանքով:
