ՍԵԼԻՆ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ
ՀՅԴ ԼԵՄ-ի «Շ. Մեղրեան» մասնաճիւղ
Իբրեւ 21-րդ դարու հայ երիտասարդուհի, ապրելով դարաշրջանի մը մէջ, երբ կը տիրապետեն արագընթաց ճարտարարուեստը, ընկերային ցանցերը եւ քաղաքական յարափոփոխ պատկերները, կը գտնուիմ յատուկ կացութեան մը առջեւ: Իմ ինքնութիւնս ձեւաւորուած է ոչ միայն ներկայով, այլ նաեւ` գոյատեւման հզօր պատմութիւններով, որոնք մեզի փոխանցուած են մեր մեծ պապերէն: Այս պատմութիւնները` փոխանցուած շշուկով, գոյութեանս հիմքն են` իբրեւ սփիւռքահայ:
Այսօրուան քաղաքական յարափոփոխ միջավայրին մէջ Հայոց ցեղասպանութեան ճանաչման համար մղուող պայքարը կը շարունակէ հանդիպիլ ընդդիմութեան: Շատեր ետ կը մղեն տեղի ունեցած վայրագութիւնները, իսկ ոմանք նոյնիսկ կը փորձեն ջնջել զայն պատմութեան էջերէն: Յաճախ կը գտնուիմ քաղաքական գործունէութեան հրատապութեան եւ իմ յիշատակներուս սրբութիւնը պահելու կարիքին միջեւ: Մարտահրաւէրը այն է, որ կեդրոնանամ գլխաւոր նպատակին վրայ, ոչ միայն ապահովելու համար, որ Ցեղասպանութիւնը ճանչցուի աշխարհի պետութիւններուն կողմէ, այլ նաեւ` բարձրացնելու իրազեկութիւնը հայերու ներկայ պայքարներուն մասին:
Հայկական սփիւռքը մեր ժողովուրդի դիմացկունութեան վկայութիւնն է, բայց նաեւ ցոյց կու տայ միասնականութեան անհրաժեշտութիւնը: Իբրեւ արդարադատ սերունդի ժառանգորդ` իմ պատասխանատուութիւնս կը նկատեմ ոչ միայն սորվիլ մեր պատմութիւնը, այլ նաեւ` փոխանցել զայն յաջորդ սերունդին: Անկախ անկէ` ձեռնարկներ կազմակերպելով, ապրիլեան յիշատակի ոգեկոչումներու մասնակցելով կամ իմ ակադեմական միջավայրիս մէջ ձայն բարձրացնելով կը նպաստեմ, որ Հայ դատը չմարի: Սփիւռքին մէջ մեր ձայները միայն անցեալի անդրադարձները չեն, այլ ապագայի կոչ` պահանջելով արդարութիւն, ճանաչում եւ մեր ժողովուրդի արժանապատուութեան վերականգնում:
Մենք` հայերս, ոչ միայն կը յիշենք, այլ կը կրենք մեր հայրենիքի պատմութիւնը` իբրեւ պարտաւորութիւն եւ ուխտ: Մեր մշակոյթը, արուեստը, երգերն ու պարերը դատարկ յիշատակներ չեն, այլ կենդանի ապացոյցներ` մեր անխախտ գոյութեան: Տարիները կրնան անցնիլ, բայց չեն կրնար մաշեցնել մեր ինքնութիւնը կամ խլել մեր յիշողութիւնը: Սերունդէ սերունդ մենք կը փոխանցենք ոչ միայն պատմութիւն, այլ նաեւ կամք` շարունակելու եւ գոյատեւելու արժանապատիւ կերպով: Արդարութեան ջահը մեր ձեռքերուն մէջ է, եւ ան երբեք պիտի չմարի, որովհետեւ մենք չենք լռեր եւ չենք նահանջեր:
Ես չեմ խնդրեր արդարութիւն, ես կը պահանջեմ զայն: Կը պահանջեմ ճշմարտութեան լիարժէք ճանաչում եւ պատասխանատուութեան ընդունում: Իմ ձայնս չի սահմանափակուիր անհատական սահմաններով. ան կը կրէ ամբողջ ժողովուրդիս պահանջը` վերջ տալու ժխտումին եւ անարդարութեան: Ես պիտի չլռեմ, որովհետեւ լռութիւնը կը նշանակէ համաձայնութիւն, իսկ ես չեմ համաձայնիր: Մինչեւ որ արդար դատաստանը իրականութիւն չդառնայ, իմ պայքարս պիտի շարունակուի` հաստատ, յստակ եւ անզիջում:
Վերջապէս, թէեւ անցած են 111 տարիներ Հայոց ցեղասպանութենէն, սակայն տակաւին կը կրեմ իմ նախնիներուս պատմութեան ծանրութիւնը` ոչ թէ իբրեւ բեռ, այլ` իբրեւ պարտականութիւն: Հիմա կարգը իմս է գոյատեւման, կորուստի, յոյսի եւ դիմադրութեան պատմութիւնները պատմելու: Այս արագընթաց աշխարհին մէջ դիւրին է մոռնալ անցեալի պայքարները, բայց ընկերային ցանցերու գործունէութեան եւ քաղաքական ներգրաւուածութեան միջոցով կրնամ վստահեցնել, որ անոնց ձայները երբեք չեն լռեր:
