Համազգայինի Գեղարուեստի դպրոցներու ամանորեայ ձեռնարկներու ծիրին մէջ, երեքշաբթի, 7 յունուար 2025-ին, երեկոյեան ժամը 6:00-ին «Յակոբ Տէր Մելքոնեան» թատերասրահին մէջ տեղի ունեցաւ Համազգայինի «Արեգ» թատերական դպրոցի բաց դասարանը` «Նամակներ» խորագիրով, ներկայութեամբ` Համազգայինի Կեդրոնական վարչութեան, Լիբանանի Շրջանային վարչութեան եւ Գեղարուեստի դպրոցներու խնամակալութեան եւ տնօրէնութեան ներկայացուցիչներու, տնօրէններու, ծնողներու եւ բարեկամներու:
Ներկայացումին հեղինակն ու բեմադրիչն է «Արեգ» թատերական դպրոցի բաժինի վարիչ Սիլվա Սողոմոնեան:
4 դասարաններու տարբեր տարիքի 36 աշակերտներ Կաղանդի եւ Կաղանդ պապային ու անկէ սպասումներու տարբեր պատկերներով հանդէս եկան` իւրաքանչիւրը իրեն յանձնուած դերը լաւագոյնս կատարելու ճիգով: Կաղանդ պապային նամակներ գրելու, անկէ տարբեր խնդրանքներ կատարելու երեւոյթին ընդմէջէն փոքրիկ դերասանները շեշտեցին, որ խաղալիքներէն, նիւթականէն բացի` այլ փափաքներ եւս ունին` վայելելու խաղաղութիւն, արդարութիւն, ազնիւ ու բարի ընկերներ, պայծառ ու մաքուր միջավայր եւ այլն:
Թատրոնին ընթացքին շեշտը դրուեցաւ հայրենի հողի հանդէպ կապուածութեան ու անվերջ սիրոյ գաղափարին վրայ, որ զրոյցէ անդին` դրսեւորուեցաւ հայկական «Հայաթ փրոճեքթ» խումբի «Ես քո Արցախն եմ, դու իմ Հայաստանը» երգի մեկնաբանութեամբ եւ համապատասխան հայկական պարով:
Այս հրապարակային ներկայացման ճամբով «Արեգ» մանկապատանեկան դպրոցի աշակերտները առիթ ունեցան ցարդ իրենց սորվածը հրամցնել «Յակոբ Տէր Մելքոնեան»-ը լեցուցած իրենց ծնողներուն, բարեկամներուն եւ յատկապէս ընկերներուն, որոնք «Նամակներ» թատերախաղէն պատգամներ ստացած` վերադարձան իրենց տուները:
Ներկայացումի աւարտին Սիլվա Սողոմոնեան խօսեցաւ բաց դասարանի կարեւորութեան մասին` դիտել տալով, թէ անիկա առիթ հանդիսացաւ, որ «Արեգ» թատերախումբի բոլոր աշակերտները բեմ բարձրանան եւ ձեռք ձգեն բեմական վարժողական փորձառութիւն, իսկ ծնողները մօտէն ծանօթանան դպրոցի ու աշակերտներու աշխատանքներուն: Ան յայտնեց, որ ամէն մարդ կեանքին մէջ երազներ ունի, եւ հակառակ անոր որ բոլոր երազները իրականութիւն չեն դառնար, բայց բոլորս կը շարունակենք երազել եւ փափաքիլ, իսկ ասոր գաղտնիքն այն է, որ մենք իրականութենէ աւելի` պատրանքին կը հաւատանք:
Սողոմոնեան ըսաւ, որ թատրոնին ընթացքին ներկայացուեցան տարբեր տեսակի «նամակներ»: Մէկուն համար «նամակը» հեքիաթ էր, ուրիշին համար` պար, երրորդի մը համար` ասմունք, փափաք, մարդկութեան խաղաղութիւն, հայրենի հողի վերադարձ, մէկուն փափաքը նիւթեղէն է, միւսինը հոգեւոր… Իւրաքանչիւրը կը հաւատայ իր փափաքի իրականացման: Ան դիտել տուաւ, որ աշակերտները թատրոնին ընդմէջէն նաեւ իրենց դժգոհութիւնը յայտնեցին, որ արհեստագիտութեան արագ յառաջդիմութեան պատճառով նահանջ արձանագրած են ընկերային արժէքները, եւ անոնց փափաքներէն մէկն էր այդ արժէքներու վերատիրացումը:
Աւարտին իսկական նամակներ եւ մաղթանքներ թափեցան հանդիսատեսին վրայ` ժողովուրդը մղելու, որ իրենց կարգին հաւատան երազներուն եւ մաղթանքներուն, եւ անոնց հաւատալով ու զանոնք հետապնդելով է, որ իրականութիւն կը դառնան:
