ՅԱԿՈԲ ԱՍԱՏՐԵԱՆ
18 փետրուար 2023 առաւօտեան սպանական Վալենսիայում կեանքից հեռացաւ մեր սիրելի գործընկեր, տաղանդաւոր լրագրող, նուիրեալ հայր ու ամուսին Արթուր Ղուկասեանը: Թէեւ վերջին տարին չափազանց ծանր էր նրա համար, սակայն արդէն կազդուրուել էր ու լաւ էր զգում: Եւ յանկարծ անսպասելի գնաց` 54-ը չբոլորած:
Արթուրը ծնուել էր 1969 թուականի յունիսի 18-ին, Ազրպէյճանի, Շամխորի շրջանում, բայց ընտանիքն անմիջապէս տեղափոխուել էր Հայաստան, բնակութիւն հաստատել Հրազդան քաղաքում: Աւարտել էր Բրիւսովի անուան օտար լեզուների հիմնարկը, ապա աշխատանքի անցել Արցախում, ապա` Հրազդանում: Այնուհետեւ տեղափոխուել էր Յունաստան, ապա` Սպանիա: Այս տարիների ընթացքում նա չի դադարել գրել, թղթակցել ոչ միայն «ՕՐԵՐ» եւրոպական ամսագրին, այլեւ` Հանրային հեռուստատեսութեան «Հայլուր» ծրագրին, «Ակօս»-ին, «Մարմարա»-ին, «Ֆրանս Արմէնի» ամսագրին, վերջին տարիներին նաեւ` «Հայաստանի Հանրապետութիւն» օրաթերթին: Սպանիայում երկար տարիներ աշխատում էր «Վեկա Մետիա Փրես» լրատուական գործակալութիւնում` իբրեւ հայկական բաժանմունքի` «Արմենիա Փրես»-ի խմբագիր: Անուրանալի է Արթուր Ղուկասեանի դերակատարութիւնը վերջին տասնամեակներին Սպանիայում Հայոց ցեղասպանութեան թեմայի հանրայնացման եւ տարածման գործում: Նրա բազմաթիւ հարցազրոյցները սպանացի գիտնականների ու քաղաքական գործիչների հետ, տեղեկատուական աշխատանքը գրքերի հեղինակների ու լրագրողների հետ կարեւոր նշանակութիւն են ունեցել Հայոց ցեղասպանութեան ճանաչման ուղղութեամբ: Եւ պատահական չէր, որ 2009 թուականին նա իր գործադրած ջանքերի համար արժանացաւ Մամուլի միջազգային ակումբի եւ «Վեկա Մետիա Փրես» գործակալութեան պատուաբեր մրցանակին:
15 տարեկանից նա թղթակցում էր հայկական մամուլին, նախ «Կոմսոմոլեց» թերթին, ապա Ղարաբաղում` Ասկերանի շրջանի «Խաչէն» թերթին: 1990 թուականին վերադառնալով Հրազդան եւ աշխատելով տեղի հեռուստաընկերութիւնում` մեկնել էր Արցախ, տեղեկագրութիւններ պատրաստել Ղարատաղլու եւ Խոջալու գիւղերի ազատագրման մասին, հարցազրոյցներ վարել հայ ազատամարտիկների հետ: Լրագրութիւնը նրա տարերքն էր: Ուր էլ լինէր, նա անպայման կապ էր հաստատում մամուլի միջոցների հետ, պրպտում էր, գրում էր, թղթակցում էր:
Ու երբ հայրենադարձութեան ծրագրով ընտանիքը տեղափոխուեց Յունաստան, քանի որ կինը` Կարինէն, կիսով չափ յոյն էր, այնտեղ էլ սկսեց թղթակցել «Նոր Աշխարհ» շաբաթաթերթին:
Սպանիայում ապրելու առաջին տարիներին Արթուրը նաեւ աշխուժ հասարակական գործունէութեամբ էր զբաղւում, մասնակցում ցոյցերին ու հեռուստահաղորդումներին, ամէն միջոց օգտագործում` հայութեան խնդիրների մասին բարձրաձայնելու համար: Աշխուժօրէն մասնակցում էր համաեւրոպական հայկական համագումարներին, լրագրողների համահայկական հաւաքներին, իր փորձով ու գիտելիքներով կիսւում էր բոլորի հետ:
Արթուրը գրական մեծ ձիրք ունէր: Նոյնիսկ 2020-ին, երբ ողջ աշխարհը փակուեց «Քովիտ» համավարակի պատճառով, նա ամէն օր դիմատետրեան իր էջում հրապարակում էր հետաքրքիր ակնարկներ սպանական առօրեայի, մարդկանց մտածելակերպի ու սահմանափակ շփումների մասին: Հաւասարապէս տիրապետում էր մի քանի լեզուի, գրում էր հայերէն, ռուսերէն, սովորել էր նաեւ յունարէն ու սպաներէն:
Նա նաեւ մեծ ծրագրեր ունէր, որոնց մասին չէր բարձրաձայնում: Ցաւօք, դրանք այլեւս չեն իրականանայ:
Անսահման հայրենասէր հայորդու կորուստը զգալի է ոչ միայն իր ընտանիքի, հարազատների ու բարեկամների, այլեւ ողջ հայ աշխարհի համար: Սպանահայութեան կարեւոր խօսափողներից մէկը մարեց:
Փրակա
