ԱՐՇՕ ՊԱԼԵԱՆ
Արմէնը կեանք էր. այսպէս կը վկայեն անոր մօտիկ ընկերները, որոնք նաեւ եղբայր կը կոչեն զինք:
«Միուզիք փիփըլ»-ին մաս կազմող Արմէնը այն բարի, աշխատասէր ու ծառայասէր նկարագիրով երիտասարդն էր, որուն նպատակն էր աշխատանքը լաւագոյն ձեւով կատարել:
Ի՛նչ ալ ըլլար ստանձնուած աշխատանքը, Արմէնը, անկախ իր աշխատանքը բարձր արհեստավարժութեամբ կատարելէ, բոլորին օգնող ու բոլորին հասնող այն անհատն էր, որուն դիմաց բոլոր հարցերը անպայման լուծումներ կ՛ունենային:
Անոնք կ՛ըլլային այնպիսի լուծումներ, որոնք կը բաւարարէին ու կը գոհացնէին բոլորը:
Իր անկեղծութեամբ կը փորձէր իւրաքանչիւր ձեռնարկ յաջողցնել այբէն մինչեւ Օ-Ֆէ` ամենայն մանրամասնութեամբ եւ բծախնդրութեամբ:
Արմէնին հանդէպ իմ անձնական ծանօթութիւնս կու գայ ՀՅԴ Քարոզչական մարմինի կազմակերպած տարբեր ձեռնարկներէն, որոնց ընթացքին գործակցած եմ անոր հետ:
Կրնամ վկայել, որ Քարոզչական մարմինը միշտ ալ մէկ մարմինի պէս եւ կատարեալ ներդաշնակութեամբ աշխատած է Արմէնին ու «Միուզիք փիփըլ»-ի անձնակազմին հետ:
Նուազագոյն խտրութիւնը չէ եղած այդ աշխատանքներուն ընթացքին:
Նոյն վկայութիւնը կ՛երթայ նաեւ լիբանանահայ գաղութի տարբեր միութիւններու ձեռնարկներուն, երբ ան նոյնքան նուիրումով ու կենսունակութեամբ կ՛աշխատէր:
Արհեստավարժ ըլլալու, բարձրորակ ծառայութիւն մատակարարելու եւ աշխատանքը կատարեալ հեզասահութեամբ գործադրելու կողքին, Արմէնը իր ճկունութեամբ, միտքով, խղճով, հոգիին խաղաղութեամբ եւ լայն ժպիտով շահած էր իր շրջապատին վստահութիւնն ու համակրանքը:
Վստահելի ընկերոջ մակդիրը ամէնէն սովորականն էր Արմէնին պէս լայնասիրտ մարդուն համար, որ իր կատակասիրութեամբ ու կենսունակութեամբ կը դիւրացնէր իր մօտիկներուն եւ հարազատներուն կեանքերը, կը բարձրացնէր անոնց տրամադրութիւնը, իր խորհուրդներով ուղղութիւն կու տար բոլորին` յաջողութիւններ արձանագրելու:
Մարդկօրէն ու ասպարէզի մէջ լաւին ձգտելու իր նկարագիրով կը վարակէր բոլորը: Փափկանկատ էր ու ոչ ոք կը նեղացնէր:
Անոր անժամանակ մահը ամէնէն աւելի իր ծանր ու վատ ազդեցութիւնը ունեցաւ անոր ընտանիքին վրայ, որովհետեւ ան գուրգուրոտ հայր էր, սիրող ամուսին եւ հոգատար զաւակ:
Իր ընտանիքին անդամներուն հասնող ու անոնց ուրախութեան համար ամէն զոհողութիւն ստանձնող, աշխատասէր Արմէնը ոչ միայն գանձ մըն էր իր ընտանիքին համար, այլ նաեւ գաղութին, որովհետեւ կը գործէր մեծ նուիրումով, յատկանիշ մը, որ օրըստօրէ կը նուազի:
45 գարուններ անցուցած Արմէնը շատ երազներ ունէր: Անոնց մէկ մասը իրականացած էր, իսկ մեծ մասը` մնացած կիսատ:
Կեանքէն շնորհակալ, բոլորին ճիգերը նշմարող եւ գնահատող, լաւատես եւ կեանքի դժուարութիւններուն առանց բողոքելու տոկացող Արմէնը այնքան հարազատ է, որ իր ընկերները իր լուսանկարը կը պահեն իրենց տուներուն մէջ` հաստատելով, որ անոնք օրական դրութեամբ կ՛ապրին անոր յիշատակով եւ արձանագրուած իւրաքանչիւր դէպքի կամ զարգացումի պարագային կը մտածեն հետեւեալը. «Հիմա Արմէնը այնպէս կ՛ըսէր, հիմա Արմէնը այսպէս կը վարուէր»:
Բոլորին պսակի խրախճանքը ծրագրող, ուրախութիւն պարգեւող Արմէնը, որուն երազն էր Կալիին հետ ունենալ հօր ու դստեր հարսանեկան պարը, մեկնեցաւ անվերադարձ…:
Ցաւը մեծ է, վիշտը խոր, սակայն կեանքը կը շարունակուի:
Այնքան կենսունակ ու հարուստ յիշատակներ ձգած Արմէնին ընտանիքին մխիթարութիւն, ուժ եւ համբերութիւն` վառ պահելու իրենց հարազատին յիշատակը եւ ամբողջացնելու անոր կիսատ ձգած երազներէն գէթ ինչ որ կարելի է:
Հողը թեթեւ գայ վրադ, Արմէ՛ն:
Յիշատակդ պիտի մնայ անթառամ:
