ՊԵՏԻԿ
Այս օրերուն, երբ ամբողջ աշխարհի հայութիւնը պիտի տօնէ ՀՄԸՄ-ի հարիւրամեակը, յիշողութեանս ժապաւէնը կը ցուցադրէ վերջին յիսնամեակէն տեսարաններ, որոնք անտարակոյս «պանծալի» բառով կը լուսաւորեն այդ վեհ անունը:
Հարիւր մասնաճիւղ, քսանութ հազար անդամներով տարածուած երկրագունդին վրայ` կը մարզուի ո՛չ միայն մարմնապէս, այլ նաեւ` հոգեպէս: Մարզական այս միութիւնը, դուրս ելած իր մարմնակրթութեան կոչումին սահմաններէն, հայ պատանիին ու երիտասարդին նկարագիրը կը կոփէ ու կը կերտէ իր այնքան վսեմ նշանաբանով` «Բարձրացի՛ր, բարձրացո՛ւր»:
Կը մտաբերեմ բոլոր այն ազնիւ եւ անձնուէր երիտասարդները, որոնք այս կազմակերպութեան մէջ ստանձնած են պատասխանատու պաշտօններ, բոլորը անխտիր ունեցած են վեհ ու ազնիւ հոգիներ` «Բարձրացի՛ր, բարձրացո՛ւր»-ը մարմնացնելով իրենց առօրեային մէջ:
Չեմ կրնար չմէջբերել Հալէպի միջմասնաճիւղային տարեկան հանդիպումները, որոնք տեղի կ՛ունենային Սուրբ Յարութեան տօնին առիթով, ուր կը միանային համատարած աշխարհի հայ արիներն ու մարզիկները, եկած` Գահիրէէն, Թեհրանէն, Պէյրութէն, եւ եզրափակիչ հանդիսութիւնը կ՛ըլլար այնքան տպաւորիչ ու խանդավառող տողանցք մը` առաջնորդուած ՀՄԸՄ-ի շեփորախումբով:
Բոլոր հանդիսատեսները եւ մասնակիցները, հաղորդուած` այդ «Բարձրացի՛ր, բարձրացո՛ւր»-ի ոգիով, կը վերադառնան իրենց երկիրները` իրենց հետ տանելով իրենց անջնջելի տպաւորութիւնները:
ՀՄԸՄ-ը սատարած է մեր ազգային գոյութեան պայքարին ու բարձրացած ու բարձրացուցած է հայու ազնիւ հոգին:
