ԳԷՈՐԳ ՎՐԴ. ԳԱՐԱԿԷՕԶԵԱՆ
Ի՞նչ է յոյսը: Մարդկութեան շնորհուած կենսական առաքինութիւններէն մէկն է յոյսը, որ մեզ կը մղէ իմաստաւորելու մեր կեանքը եւ զայն ապրելու դրական աշխարհայեացքով: Լաւին ակնկալութիւնն է անիկա, որ մեզ կը յուսադրէ եւ կը զօրացնէ. այլ խօսքով, կեանքը արդիւնաւէտ ձեւով ապրելու կենսապայման է: Հետեւաբար յոյսը` իբրեւ էական նպատակակէտ, ունի լաւը, բարին, գեղեցիկը եւ կատարեալը:
Յուսալ` չի նշանակեր տենչալ կամ ըղձալ. տենչալը պարագայական եւ ժամանակաւոր զգացում մըն է: Յոյսը, սակայն, պինդ, հաստատ, աննահանջ եւ յարատեւ ուժի աղբիւր է եւ իբրեւ այդպիսին` բաղձալի առաքինութիւն: Քրիստոնէական հայեցողութեամբ այս առաքինութեան` յոյսին հեղինակը եւ հիմնական դրդապատճառը Աստուած ինք է, որ մարդուս էութեան մէջ սերմանեց յոյսը եւ բարիին ձգտումը:
Ինչի՞ կը յուսանք: Ինքնախաբէութիւն է, երբ միմիայն նեղութեան, վտանգի եւ դժուարութեան մէջ դիմենք յոյսի զօրութեան, որովհետեւ այդ մէկը կը նշանակէ շահախնդրական ակնոցով դիտել Աստուծոյ շնորհած առաքինութիւնը` յոյսը: Յոյսը, ուրեմն, բոլոր պարագաներուն մէջ, մարդուն հետ աճող ու զարգացող մնայուն յատկանիշ մը պէտք է դառնայ:
Յոյսը նախապայման ունի հաւատքը: Օրինակի համար, մենք յոյս կ՛ունենանք այն մարդոց նկատմամբ, որոնք վստահութիւն եւ հաւատք ներշնչած են իրենց շրջապատին. որքան վստահութեան զգացումը զօրեղ ըլլայ մեր մէջ, այնքան եւ զօրեղ կ’ըլլայ յոյսի զգացումը: Մարդիկ կրնան աւելի դրական փոփոխութիւններ կատարել իրենց կեանքին մէջ եւ իրենց նպատակներուն համար աշխատանք տանիլ, երբ կը հաւատան, որ իրենց ճիգերը արդիւնաւէտ պիտի ըլլան: Հետեւաբար յոյսը ներմղումի առողջ ձեւ մըն է, որուն ընդմէջէն մարդ կրնայ իրագործել իր նպատակները:
Եթէ կը յուսանք` առանց քննելու եւ հիմնաւորելու, թէ ի՛նչ բանի կը յուսանք, այդ ժամանակ, շուտով, յուսալքումի զգացումն է որ պիտի շրջապատէ մեզ: Իսկ քրիստոնէական դիտանկիւնէն, յուսալքումը մեղք է, որովհետեւ քրիստոնէութիւնը ինքնատիրութեան, անձնագիտակցութեան եւ ինքնագիտակցութեան կրօն է:
Այսօր Լիբանանը կը գտնուի աղիտալի վիճակի մէջ. աւերակներու, զոհերու եւ վիրաւորներու թիւերը օրըստօրէ կը բազմապատկուին: Անկայուն եւ անապահով վիճակ մը կը տիրէ մեր չորսդին: Իւրաքանչիւրս, մեր կարգին, ուրոյն ձեւով կը փորձէ շրջանցել պարզուած դժուարութիւնները: Նիւթական եւ բարոյական աջակցութիւնները անպակաս են, սակայն գիտենք, որ այս անկայուն եւ երկարատեւ բարդ վիճակը կը յոգնեցնէ մեզ եւ երբեմն ալ յուսալքութեան կ՛առաջնորդէ մարդս: Ահաւասիկ, հիմա է ժամանակը զօրանալու, յղկուելու եւ մշակուելու մեր յոյսին ու հաւատքին մէջ:
Փոթորիկներ անպակաս պիտի ըլլան մեր կեանքէն, որովհետեւ` «Նեղութիւնները մեզի համբերութիւն կու տան, համբերութիւնը` տոկունութիւն, տոկունութիւնը` յոյս, իսկ յոյսը երբեք ամօթով չի ձգեր» (Հմ 5. 3-5): Տէրունի սա խօսքը կը նշանակէ միշտ յուսալ Բարիին, համբերել եւ հաւատքով գօտեպնդուիլ: Ահաւասիկ, Լիբանանի մէջ տիրող անարդար եւ դժնդակ կացութեան, ամէն օր կուտակուող դժուարութիւններուն ու նեղութիւններուն դիմաց պէտք է զինուինք քրիստոնէական հաւատքի ամրագոյն սիւներէն մէկը հանդիսացող ՅՈՅՍ-ի զօրութեամբ եւ համբերատարութեամբ անցնինք մեր դիմաց պարզուած ու մեզի պարտադրուած հնոցէն, որուն ընդմէջէն դառնանք տոկուն անձեր, որովհետեւ տոկուն մարդը Աստուծոյ նկատմամբ գիտակից յոյսով եւ հաւատքով կ’առաջնորդուի: Եւ այն ատեն պիտի տեսնենք ու զգանք, որ մեր Տիրոջ յոյսը մեզ երբեք ամօթով չի ձգեր:
