ՐԱՖՖԻ ՍԻՍԼԵԱՆ
Այս տողերը կը գրենք ուշադրութեան արժանացնելու մեր բարերարներուն ու բարեկամներուն եզակի օրինակը եւ այն հսկայական զոհողութիւնները, զորս անոնք կը ստանձնեն մեր ժողովուրդին սիրով` հաւատալով, որ անպայմանօրէն գեղեցիկ ու արդիւնաւոր ապագայ մը դարձեալ պիտի յայտնուի լիբանանեան մեր միջավայրին մէջ:
Արդարեւ, կ՛ուզենք քիչ մը խօսիլ անոնց մասին, որոնք լիբանանահայ կեանքի թէ՛ լուսաւոր օրերուն, եւ թէ փոթորկոտ պահերուն անսպասելի կերպով միշտ կը յայտնուին մեր կողքին: Խօսինք ոչ պարզապէս շնորհակալութիւն յայտնելու դիտաւորութեամբ, այլ շնորհաւորելու համար զիրենք, որովհետեւ անոնք, լիբանանահայութեան հանդէպ արտակարգ համակրանքի զգացումով, յաճախ պատասխանատու պաշտօններու վրայ գտնուողներուն չափ պատասխանատու պարտականութիւններ կը ստանձնեն, որպէսզի մեր գաղութը մնայ միշտ կանգուն ու յառաջատար դիրքի վրայ: Այդ կեցուածքն է, որ լիբանանահայ կեանքին հանդէպ մեր հաւաքականութեան հաւատքը կ՛ամրացնէ:
Մեր խօսքը կը վերաբերի մեզի ծանօթ եւ երբեմն ալ անծանօթ այն անձնաւորութիւններուն, որոնք միշտ կան ու մեր կողքին կը մնան: Երբեմն անոնք մեր մօտն են, բայց առհասարակ անոնք մեզ կը դիտեն հեռուներէն, որովհետեւ կ՛ապրին օտար աշխարհներու մէջ: Սակայն, զարմանալիօրէն, այստեղ արձակուած կոչը անոնք անմիջապէս կը լսեն եւ, առանց տատամսելու, փութով կը լծուին մեր ժողովուրդի կարիքներուն դարման գտնելու գործին: Այո՛, մինչ այստեղ շատեր կը վարանին ու չէզոք դիտողի վիճակին կը մատնուին, անոնք պատրաստակամութեամբ կ՛ընդառաջեն: Երբ այստեղ, անմիջական մեր շրջապատին մէջ, ոմանք զգուշ են եւ չեն ուզեր իրարօգնութեան գործին առնչուիլ, անոնք շարժման կ՛անցնին ու հեռուներէն լիբանանահայութեան օժանդակութեան գործին ճամբան կը հարթեն:
Այլապէս, ինչպէ՞ս պիտի յարատեւէր մնայուն անակնկալներու, արտասովոր տագնապներու ու տեսակաւոր աղէտներու ճգնաժամին մէջ շարունակուող լիբանանահայ մեր կեանքը:
Անցնող տարեշրջանին ծնունդ առած տնտեսական աննախնթաց ճգնաժամին հետեւանքները չմեղմացած, մռայլ ամպեր կուտակուեցան ամբողջ աշխարհի հորիզոնին վրայ, եւ դարձեալ ծանրագոյն կենցաղային պայմաններ ստեղծուեցան յատկապէս այստեղ` լիբանանեան մեր կեանքին մէջ:
Եթէ համաճարակի, անգործութեան, սղաճի, դրամի արժեզրկման ու տնտեսական անօրինակ դժուարութիւններով յատկանշուող այս օրերուն, իբրեւ յոյսի նշոյլ, հեռուէն ու մօտէն հայավայել գիտակցութեամբ մեզի երկարող եղբայրական օգնութեան ձեռքեր չյայտնուէին, ի՞նչ պայմաններով մեր ժողովուրդը պիտի շարունակէր իր առօրեան եւ ի՞նչ հաւաստիքով պիտի կարենար սպասել վաղուան: Եւ ոչ միայն սպասել, այլ նաեւ` գիտակից իր ուժին ու իրեն վերապահուած պատմական դերակատարութեան, տագնապի պայմաններուն մէջ ալ մնալ առաջատար դիրքի վրայ ու շարունակել գործը` ի խնդիր հայ նկարագիրի անսասանութեան:
Վստահաբար, հայութիւնը կը մեռնի այն ատեն, երբ ամէն մարդ իր սեփական պատեանին մէջ ամփոփուելով կը կծկուի ու կը վերածուի ընկղմելու սարսափին ենթակայ փոքրիկ կղզիի մը:
Պէտք է սթափինք ու յատկապէս մեր օրերու մշուշապատ մթնոլորտին մէջ յիշենք, որ առանձին չե՛նք: Նոյնիսկ եթէ սահմանափակ են մեր ունեցած ուժերն ու կարելիութիւնները, պէտք է զգանք, որ հայաշխարհի ընդարձակ տարածութիւններուն մէջ միշտ միասին ենք եւ միահամուռ ճիգերով ալ կը շարունակենք յաղթահարել մեր դիմաց յարուցուած տեսակաւոր տագնապները: Պէտք է նաեւ յիշենք, որ մեր ժողովուրդը միշտ ալ ունեցած է ընտրեալներ, որոնք կեանքի ուրախ կամ տխուր, խաղաղ կամ տագնապալի պահերուն, քաջութեան, հաւատքի, նուիրումի եւ զոհաբերութեան գերազանց օրինակներ տուած են մեզի, որպէսզի հայ մարդն ալ անոնցմով իր կեանքը կերտէ ու առաջնորդէ:
Ներկայ պայմաններուն մէջ պէտք չէ նաեւ մոռնանք, որ լինել կամ չլինելու օրհասներուն մէջ անգամ, երբե՛ք չէ քայքայուած մեր կեանքին ամրութիւնը, երբե՛ք չէ խաթարուած մեր հաւատքը ու երբե՛ք ալ աւերակի չէ վերածուած մեր ժողովուրդին կամքը: Այս օրերուն այս մասին պէտք է յաճախ եւ երկար խորհրդածենք, որպէսզի լիբանանահայութիւնը մնայ սփիւռքի ամէնէն ծանր ձգողականութիւնը ունեցող կեդրոնը` ընդունակ ամէն տեսակ աշխատանքի ու մարտահրաւէրի:
