Հրաժեշտ` Վերջին Անթոյեանին … Եւ Սեդայիկին

ԽԱԺԱԿ

Շատ կարօտցած էիր ձերիններուն, մանաւանդ` Վարդուկին: Դիմատետրի էջիդ վերջին տեղադրումները ա՛յդ ցոյց կու տային:

Ու յանկարծ` հրաժեշտներու անհուն տարափ մը, յիշատակի նկարներ:

Դիմատետրի էջդ կը մնայ:

Դուն արդէն չկաս:

Ընկերուհի Մարա՛լ, ինչպէ՞ս ձգեցիր «Գովալիզ»-ը` Անթոյեաններու խանութը: Ո՞վ քեզի նման պիտի գուրգուրայ անոր:

Յաջորդ Լիբանան այցիս, ինչպէ՞ս պիտի անցնիմ այդ թաղէն եւ ալ չկարենամ մտնել քովդ բարեւ մը տալու:

Հապա ինչպէ՞ս պիտի մտնեմ առաջնորդարան եւ քեզ չգտնեմ այլեւս:

Որմէ՞ պիտի խնդրեմ ուսումնական ծրագիրներ եւ նոր դասագիրքեր:

Մեր վերջին հանդիպումը Վարդուկի մահէն քանի մը ամիս առաջ էր… Պուրճ Համուտի Ազգային գերեզմանատան մէջ` ՀՅԴ պանթէոնին առջեւ: Ա՜խ… այո՛, հոն հանդիպեցանք վերջին անգամ, միասին մոմ վառեցինք, աղօթեցինք… բայց ո՞վ իմանար, որ այդ վերջինն էր:

Բարեւէ ընկեր Սուրէնին: Իսկ քնքուշ Վարդուկին ալ տուր «տաքուկ եւ համով» փաթթուկ մը, ինչպէս ինք պիտի ըսէր:

Ժպիտդ յիշողութեանս մէջ կը մնայ:

Դո՛ւն դեռ կաս:

… Եւ Սեդայիկին

Սեդայիկս ալ չկայ:

Հաւատաւոր դաշնակցական մը,

Հաւատաւոր ԼՕԽ-ական մը,

Հաւատաւոր էշրէֆիէցի մը,

Եւ հպարտ «Ազատամարտ»-ական մը տապալեցաւ:

Բայց թէ ինչո՞ւ Սեդայիկ, պէտք է հարցնել մանուկ անձիս: Սրտէս այդպէս բխած էր եւ զինք ցմահ մկրտած էի` Սեդայիկ:

Սեդայիկը եւ հասակ առնելուս վկայ «Ազատամարտ» ակումբս միաձուլուած կը պատկերացնեմ: Բացատրեմ:

Սեդայիկս ընտանիքի բարեկամ չէր միայն: Ան ընտանիքի անդամ էր: Քրոջս կնքամայրն էր, բայց … նաեւ իմս: Որովհետեւ այդպէս կ՛ուզէի, որովհետեւ հպարտ էի իրմով,  որովհետեւ միութենական աշխատանքի, զոհաբերութեան եւ համադամ ճաշեր պատրաստողի մարմնացումն էր:

Ինչպէ՞ս լոկ բարեկամ մը կրնայ ըլլալ այն անձը, որ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմի օրերուն մեր տունէն մինչեւ «Ազատամարտ» ակումբ` մօրս հետ, արիաբար եւ ամենայն պաղարիւնութեամբ` անցնելով փաղանգաւորներու կեդրոնին առջեւէն, մանկական սայլակիս մէջ կը փոխադրէին զինամթերք, իսկ ես` անձայն ու լուռ ծծկեր երեխայ, բազմած կ՛ըլլայի անոնց վրայ:

Ինչպէ՞ս ըլլար պարզ բարեկամ մը, որ դարձեալ այդ դժնդակ օրերուն զօրանոցի վերածուած մեր տան մէջ հաւաքուած մարտական տղոց կերակրելու եւ հոգալու համար ամէն օր մօրս ձեռք կ՛երկարէր:

Ինչպէ՞ս չյիշել պճնուած, միշտ «Քոքէթ» ու ժպիտը դէմքին` Սեդայիկը, որ պատրաստ էր օրական դրութեամբ այցելելու թաղեցիներուն, անոնց որպիսութիւնը հարցնելու` ԼՕԽ-ականի մը ազնիւ առաքելութեամբ:

3 ապրիլ 2020-ին առտու ժամը 9:30-ի մօտ (Թորոնթոյի ժամով) յիշեցի զինք… 11-րդ կարգի աշակերտներուս կը խօսէի փայծաղի դերին մասին: Ըսի` ոչխարինը կարելի է պատրաստել եւ հրամցնել իբրեւ ախորժաբեր: Ըսի` «կնքամայրս» նշանաւոր է անոր պատրաստութեան մէջ:

Քանի մը ժամ ետք Սեդայիկիս մահուան գոյժը լսեցի:

Ցնցուեցայ:

Փոխադրուեցայ մանկութիւն` քաղցր յուշերով լեցուն հետաքրքրական օրերը:

Զգացի որքա՜ն կարօտցած եմ իրեն:

Համոզուեցայ, որ կեանքէս կարեւոր մաս մը անդարձ գացած էր:

Ու լացի…