Քառասուն օրեր առաջ դաժան մահը վերջ դրաւ մեզի շատ սիրելի անձի մը` տոքթ. Ժոզեֆ Կիտանեանին կեանքին, խոր վիշտ պատճառելով իր ընտանիքին, հարազատներուն եւ ընկերներուն:
Ծնած է Հալէպ, 22 հոկտեմբեր 1943-ին: Նախնական ուսումը ստացած է Լազար Նաճարեան վարժարանին մէջ, ապա բժշկութեան հետեւած է Երեւանի բժշկական համալսարանին մէջ: Հոգեբանութեան մասնագիտութիւնը շարունակած է Սկովտիոյ «Ռոյըլ հոսփիթըլ աֆ Էտինպըրկ»-ի մէջ: Ջղաբանութեան մասնագիտութիւնը ստացած է Պէյրութի ամերիկեան համալսարանէն:
Ուսումը աւարտելէ ետք` վերադառնալով Լիբանան, հիմնած է երկու անձնական դարմանատուն, միեւնոյն ատեն ըլլալով Լիբանանի հոգեբանական հիւանդանոցի գլխաւոր բժշկապետը: Աշխատած է Ճինիշեան հաստատութեան մէջ` իբրեւ գլխաւոր հոգեբան: Աշխատակցած է ոչ կառավարական հաստատութիւններու հետ, որոնց վերջինը` «Սեսոպել»: Տոքթ. Կիտանեան յաճախ տուած է հանրային դասախօսութիւններ` հայկական եւ տեղական կազմակերպութիւններու մէջ: Հիմնադիր անդամ է Լիբանանի հոգեբուժական միութեան:
Տոքթ. Կիտանեան իր ազնիւ հոգիով, դէմքի բարի ժպիտով, անձնուէր եւ համեստ բնաւորութեամբ սիրուած էր բոլորէն եւ յարգանքը կը վայելէր իր շրջապատին:
Երեսուն տարիներ առաջ անողորմ ճակատագիրի պատճառով անարգ յարձակումի մը կ՛ենթարկուի` կորսնցնելով իր ոտքը, որուն պատճառով այդքան աշխուժ եւ եռանդուն մարդը կը դառնայ նստակեաց: Սակայն իր զօրաւոր կամքին շնորհիւ` կը թօթափէ բոլոր դժուարութիւնները եւ դարձեալ կը նուիրուի իր աշխատանքին, իր այնքան սիրած գործին` հոգալով ժողովուրդին առողջապահական եւ ընկերային կարիքները:
Ան տեղական եւ հայկական գետնի վրայ ստանձնած էր զանազան պաշտօններ եւ իր տիպար հայու ուղիղ նկարագիրով, հանդարտ ու համերաշխ կեցուածքով, լաւութեամբ կը համակէ բոլորը ու կ՛ըլլայ օրինակելի ու հաւասարակշռուած ներկայութիւն ամէնուրեք` հաւատալով մարդասիրական եւ բարեսիրական վեհ առաքելութեան:
Ազգային շունչով եւ ոգիով դաստիարակուած Ժոզեֆ Կիտանեան նաեւ նուիրուած է ազգի ծառայութեան` ազգային-հասարակական կեանքին մէջ դերակատար դառնալով: Անդամակցած է Լիբանանահայ բժիշկներու միութեան, եղած է «Սարգիս Հաժժար» համալսարանական ֆոնտի նախագահ, Հայ շրջանաւարտներու միութեան անդամ եւ վարչական պաշտօններ ստանձնած է: Խնամակալ մարմինի անդամ էր Ազգային Գէորգ Չաթալպաշեան վարժարանին: Երկար տարիներ անդամ եղած է Ազգային առաջնորդարանի Դատաստանական խորհուրդին եւ վերջին տասնամեակին ստանձնած է անոր ատենապետի պաշտօնը: Տակաւին, մարդասիրական առաքելութիւն կատարած է եւ պատերազմի տարիներուն իբրեւ հայ բժիշկ միշտ ներկայ եղած է Սի. Էմ. Սի. հիւանդանոցին մէջ եւ օգտակար դարձած է բոլորին անխտիր:
Տոքթ. Ժոզեֆ Կիտանեան տիպար հայր էր իր ընտանիքին: Ան ճիգ չխնայեց իր ազնիւ ու բարի հոգին փոխանցելով իր տիկնոջ` Մարալին եւ իր զաւակներուն` Շահանին ու Սերժին, որոնց փոխադարձ սէրը այնքան մեծ էր ու յարգալիր` իրենց ամուսնոյն եւ հօր նկատմամբ:
Տոքթ. Կիտանեան ապրեցաւ ոչ միայն իր անձնական կեանքի մտահոգութեամբ, այլեւ` իր ազգին հոգերով, մինչեւ իր կեանքի վերջին օրերը: Անոր մտահոգութիւնը տեւաբար եղաւ հայ ընտանիքն ու հայ դպրոցը:
Բիւր յարգանք, խունկ ու աղօթք` քու անթառամ յիշատակիդ, սիրելի՛ տոքթոր:
Հողը թեթեւ գայ վրադ ու հանգիստ` յոգնատանջ մարմինիդ:
ՍԳԱԿԻՐ ՀԱՐԱԶԱՏ ՄԸ
