Խմբագրական «Գանձասար»-ի – Յուլիս Ա. – Խուսափիլ Կրկնութենէ

Յետպատերազմեան փուլի սեմին ազգային մեր կեանքը աշխուժացնելու գրաւականներէն մէկն ալ նոր աշխատելաոճի որդեգրումն ու կրկնութիւններէ խուսափումն է:

Միութենական գետնի վրայ, առնուազն վերջին 10-15 տարիներուն, ականատեսն ենք իրերանման ձեռնարկներու, երբեմն միայն վերնագիրներով տարբերող, սակայն, բովանդակութեամբ, ներկայացման ոճով եւ նոյնիսկ պատգամներով կրկնուող ձեռնարկներու:

Ո՞ւր պիտի առաջնորդէ մեզ ու մեր սերունդները այս սպառող կրկնութիւնը: Ի՞նչն է, որ կը պակսի մեր մօտ` նոր ոճով, նոր մօտեցումով, հետաքրքրական ու երիտասարդութիւնը գրաւող ձեռնարկներ կազմակերպելու եւ, այսպիսով, հայապահպանումի մեր առաքելութիւնը արդիական միջոցներով յառաջ տանելու համար… համարձակութի՞ւնը, նախաձեռնութեան ոգի՞ն, թէ՞ նորութիւններուն նկատմամբ վերապահութիւն ցուցաբերելու եւ իւրաքանչիւր նորութեան մէջ վտանգ մը տեսնելու հիւանդագին վիճակն է, որ բոյն դրած է մեր մէջ` պահպանողական միջավայրի եւ յատկապէս պատերազմական առօրեայի մէջ ապրած ըլլալնուս բերումով:

Հայ երիտասարդութեան մէջ ազգային արժէքները վառ պահելու, զինք անհատակեդրոն ու նիւթապաշտ կեանքէն դուրս բերելու եւ ազգային արժէքներուն, ազգային մեր կեանքին փարած պահելու համար անհրաժեշտ է թափ տալ նորարարութեան, հեռու մնալ սոսկ քարոզչական բնոյթ կրող նախաձեռնութիւններէ ու կառչիլ խորքին, մտածելով, թէ ի՛նչ պէտք է ընել, ինչպէ՛ս ընել, որ նորահաս սերունդը մասնակից դառնայ մեր ազգային կեանքին եւ թափ տայ իր նախաձեռնող ոգիին` հեռու մնալով կրկնութենէ, կամ գաղափարազուրկ նորարարութենէ:

Հայ երիտասարդութիւնը ենթակայ է իր ազգային ինքնութիւնը նսեմացնող, պատկանելիութիւնը յօշոտող այլազան հոսանքներու: Այդ հոսանքներուն դէմ կարելի է դնել զինք առաւելագոյն չափով մասնակից դարձնելով մեր ազգային-հաւաքական կեանքին, պայմանաւ որ այդ  կեանքը օժտած ըլլանք նորարարութեամբ:

Մենք պարտաւոր ենք վերջապէս ըմբռնելու, որ ժամանակին հետ քայլ չպահող, ներկայ ժամանակներու պահանջները չցոլացնող ձեռնարկները, քարոզչական առումով յաջողութիւն իսկ արձանագրած ըլլան անոնք, պիտի չկարենան գոհացնել մեր երիտասարդութիւնը, թափ տալ անոր ստեղծագործ մտքին, զարգացնել անոր գեղարուեստական ճաշակը, ընդլայնել մտահորիզոնը, ամրապնդել պատկանելիութեան զգացումը, այնքան ատեն որ նոր խօսք, նոր միտք, նոր գործելաոճ չեն ներկայացներ անոր:

Վարչական պատասխանատուներ, ուրեմն, կոչուած են խուսափելու կրկնութիւն բուրող ծրագիրներէ, ձեռնարկներէ, աշխատանք մը պարզապէս տարած ըլլալու բաւարարութենէ, աւելին` ուռճացուած տեղեկագիրներ պատրաստելու անհեռանկար գործելաձեւէ: Անոնք պարտաւոր են նոր շարժումի մը ծնունդ տալ մեր միութենական շարքերուն մէջ` նոր տեսլականով, նոր մտայղացումներով յառաջ երթալու, ոչ թէ նախապէս եղածը կրկնելով կամ սոսկ աւանդականը պահելով բաւարարուելու:

Պատերազմ դիմագրաւած համայնքի մը համար երբեք դժուար չէ նորամուծութիւնը: Էականը կամք ու յանձնառութիւն ունենալն է, ու պիտի տեսնենք, թէ ինչպէ՛ս պիտի վերածաղկի մեր միջավայրը:

«Գ.»