ՄԱԿԱՐ ԵՊՍ. ԱՇԳԱՐԵԱՆ
Նուիրուած` ՆՍՕՏՏ Արամ Ա. կաթողիկոսին Մեծի Տանն Կիլիկիոյ եւ ԹՀԹ առաջնորդ` Գերշ. Տ. Սեպուհ Ս. արք. Սարգսեանի քահանայական ձեռնադրութեան եւ օծման 50-ամեակին.իրենց միջոցով նաեւ` հայ եկեղեցու բոլոր ոսկեայ յոբելեար սպասաւորողներին:
Քո ալեհեր բայց վիթխարի, ներկայութեան այժմ կանգնած,
Յիսունամեայ անկասելի, ծառայութեան քո ընծայած,
Յիշատակի՛ն ու վաստակի՛ն օրհնեալ կեանքո՛վդ կտակած,
Ես անարժան որպէս որդի,հաղորդւում եմ հոգովս արբած:
«Աստուածային եւ երկնաւոր շնորհն» այն սուրբ, որ քեզ օծեց,
Այն րոպէին, որ ծնրադիր դու ուխտեցիր,որ ընծայուես,
Այդ ի՛նչ սէ՜ր էր, որ քեզ մղեց, կեա՛նքդ ամբողջ դու նուիրես,
Եսդ ճզմես անձդ՛անտեսես, յանուն Աստծուն մատաղ լինես:
Ասա՛ ինձ, հա՜յր, սուրբդ Արամ, ո՞րն է այն Ձեռն, որ քեզ մղթեց,
Քեզ կանգնեցրե՛ց ու զօրացրե՛ց, որպէս մշա՛կ քեզ պատրաստեց,
Շնո՛րհ տուեց, կամքո՛վ պրկեց, եւ առաքե՛ց այնտե՜ղ որտե՜ղ,
Հունձքը առատ, մշակը քիչ, որ՛ստ արժանւոյն պտղաբերես:
Օրհնեա՛լ ես, Տէ՜ր, եւ պաշտելի մեր հայրերի Աստուա՛ծը մե՜ծ,
Երկնապարգեւ գանձարանիցդ, որպէս բարիք դու բաշխեցիր,
Անձրեւեցի՛ր ու հեղեցի՛ր, օրհնութիւնով դու լցրեցի՛ր,
Անդաստանը մեր հայկազուն, երախտիքովըդ օրհնեցիր:
Ասա՛ ինձ, հա՜յր, սո՛ւրբդ Արամ, ի՞նչ զգացում դու ապրեցիր,
Երբ մեծ Իշխանըն Կիլիկեան, իր բոյթ մատովըն սրբազան,
Օծեց ճակատըդ միւռոնով, աջ ու ահեակ ձեռքըդ ուժգին,
Առ ժողովուրդըն դառնալով, զ՛տաս օրհնութիւնդ առաջին:
Ես քեզ սիրող քո սիրելին, հօտիդ անդամն ու քո որդին,
Ասա՛ ինձ, հա՜յր, այդ ի՛նչ կամք է, ուժ ու կորով, որ քեզ պնդեց,
Գօտեպնդեց, կաղնիացրեց, շարժեց առաջ անկա՛ս ու սէ՛գ,
Գուցէ մի օր ես էլ քեզ պէս, որպէս խեղճուկ ընդառաջեմ:
Ով հա՜յր իմ դու, սո՛ւրբդ Արամ, Նորին Օծեալ ծառադ անխոնջ,
Քրիստոս Ճամբով, Ճանապարհով, դու քայլեցիր ու քայլում ես,
Որպէս ծառայ, մշակ ու հա՛յր` ծառայելու ո՛ղջ հայութեան,
Ժա՛մն է ահա հրաշագործ, յոբելեա՛ր հա՜յր, օրհնի՜ր, օրհնի՜ր:
