ՀԱՄԲԻԿ ՊԻԼԱԼԵԱՆ
Գողտրիկ պտոյտ մը մայրաքաղաքի թէ արուարձաններու տարբեր փողոցներուն թէ մայրուղիներուն վրայ, այս օրերուն, ծիծաղ պատճառող երեւոյթի մը դէմ յանդիման կը հանէ համեստ քաղաքացին:
Ճիշդ է, որ խորհրդարանական ընտրութիւններու քարոզարշաւի ամէնէն թէժ օրերը կ՛ապրինք, եւ արդէն թեկնածուներու նկարներն ու պաստառները ո՛չ միայն ողողած են մեր շուրջ բոլորը, այլեւ` զիրար կը հրմշտկեն, այսպէս ասած, իրենց տեղն ու փայլքը ապահովելու եւ ակնդիր քաղաքացիին գութն ու համակրանքը հայցելու:
Խօսքը կը վերաբերի բոլոր անոնց, որոնք ոգի ի բռին կ՛աշխատին, նետուած են քարոզարշաւի կրկէսին մէջ, եւ, այսպէս ասած, կենաց մահու պայքար կը մղեն: Թերեւս ըսուի, որ մինչեւ հոս ոչինչ տարօրինակ կը թուի ըլլալ, ուստի ի՞նչն է ծիծաղելին ու արտասովորը:
Իրօք, ծիծաղելին այն է, որ խորհրդարանական աթոռի աւելի քան 700 թեկնածուներ (կան բացառութիւններ), իրենց նկարներուն կամ պաստառներուն վրայ արձանագրած են գրեթէ նոյն իմաստը ունեցող բառեր, որոնք կը փառաբանեն նախ` իրենց հայրենասէրի անձը, ապա` Լիբանանը: Եւ ինչպիսի՜ հայրենասիրութիւն, որ ուղղակի բոլորիս զգացումները կը յուզէ, սրտերը կը թնդացնէ եւ կարօտախառն ապրումներու եւ սրտաճմլիկ յոյզերու առիթներ կ՛ընծայէ:
Ուրեմն, ահա, խորհրդարանական ընտրութիւններու այս առիթով, Լիբանան երկիրը իր ծոցէն ծնունդ կու տայ հարիւրաւոր հայրենասէրներու, որոնք պատրաստ են ծառայելու յանուն Լիբանանի, ժողովուրդին եւ գալիք սերունդներուն®
Ահաւասիկ զաւեշտի կամ թատրոնի երանգ մը, որուն ականատես կ՛ըլլայ լիբանանցին, որ տասնամեակներէ ի վեր կքած է «հայրենասէր»-ներու սոսկալի սիրոյն եւ ջերմեռանդ նուիրումի տարափին տակ:
Ի դէպ, ներհայկական առումով գնահատելին այն է, որ համայնքը ներկայացնող թեկնածուները պահած են լրջութեան եւ պատշաճութեան սահմանները` այլապէս հեռու մնալով աղմկայարոյց ու ծիծաղաշարժ երեւոյթներէ:
Իսկ ինչո՞ւ վերոնշեալ յիշատակումները կը կատարենք, ի՞նչ ըսելու համար, ի՞նչ պատգամելու, ո՞ր հեռանկարի եւ յանուն ի՞նչ նպատակի:
Պարզ ու յստակ. ըսելու, որ լիբանանահայութիւնը աւելի քան երբեք պէտք ունի այնպիսի խորհրդարանական ներկայացուցիչներու, որոնց ճիտին պարտքն է տէր կանգնիլ մեր պետական-քաղաքական, ընկերային-իրաւական, պաշտօններու թէ ընդհանրապէս բարգաւաճումի իրաւունքին, ատիկա ըլլայ հայահոծ թաղերու (եթէ երբեք տակաւին կարելի է այդպէս կոչել) թէ հայկական կառոյցներու գծով:
Ըսած ենք, դարձեալ յիշեցնենք, թէ լիբանանահայութիւնը իր ներկայացուցչական հանգամանքով եւ քաղաքացիական պարտաւորութեանց մէջ գերազանցած է ինքզինք` բաղդատած բոլոր համայնքներուն դեռ ունի ձեռք բերելիք իրաւունքներ` բոլոր մարզերու վերաբերող, որպէսզի նախ եւ առաջ կարենայ զգալ ու ապրիլ իբրեւ լիիրաւ քաղաքացի, եւ ապա` կարենայ առաւելագոյնս ծառայել Լիբանանին եւ լծուիլ ներհամայնքային կեանքի առաւել աշխուժացման:
Թող խաբկանքը մեզ չկլանէ, թէ տէր ենք մեր իրաւունքներուն, թող չըսուի, թէ լիբանանահայութեան թուային թէ բարոյական պատկերը վաղուց կորսնցուցած է իր կշիռը. հետեւաբար պէտք է բաւարարուիլ եղածով եւ այլն, եւ այլն:
Միւս կողմէ, հարց կրնայ տրուիլ մեզի, արդեօք տարբեր համայնքներ իրենց կարգին չե՞ն դիմագրաւեր նման հարցեր, դժուարութիւններ եւ անտեսումներ:
Մեր պատասխանը, միանշանակ, այն է, որ եթէ լիբանանահայութիւնը երբեք կ՛ուզէ վերականգնիլ, վերագտնել իր բարոյահոգեբանական, տնտեսական թէ քաղաքական երբեմնի կշիռը, ապա, նախ եւ առաջ պարտաւոր է ձերբազատիլ ներհայկական տխեղծ մտմտուքներէ, ապառողջ մօտեցումներէ, համախմբուիլ եւ միասնական ոգիով պահանջել այն բոլոր արդար իրաւունքները, որոնց բարիքներէն մեծապէս կ՛օգտուին տարբեր համայնքներ: Պէտք չկայ արձանագրելու զանոնք, որովհետեւ արեւու նման յստակ են մատնանշումները:
Արդ, հաւատացողն ենք, որ յոյժ կարիքը կը զգացուի ներհայկական ուժի ձեւաւորման, առաւել` կազմակերպման եւ փոխադարձ հանդուրժողութեան, որպէսզի կարենանք պահել մեր գաղութը: Ունինք պատեհ առիթը, ձգտիլ այդ ուղղութեամբ, յանուն ներկայ ու ապագայ լիբանանահայութեան:
Մեր թեկնածուները ի վիճակի են կատարելու պահանջուածը: Անոնց թիկունքը լիբանանահայութիւնն է:
17 ապրիլ 2018
