Մեր Ընթերցողները Կը Գրեն

Մօրենական կողմէն մեծ հայրիկս` Արմէն Տատեան (ծնած` Ուրֆա, 1894-ին եւ մահացած` Հալէպ, 1975-ին), իր յուշերուն մէջ բանաստեղծութիւն մը ձօնած է, 1915-ի ջարդերուն զոհուած երկու քոյրերուն եւ հատ մըն ալ Ուրֆայի հարազատ հողին: Ինք ազատած է ջարդէն այդ օրերուն Պոլսոյ համալսարանը ուսանող եղած ըլլալուն պատճառով:

ՀԵՐԱ ՆԱՃԱՐԵԱՆ

Աւերակներ

Ես ալ ունեցայ շատերուն նման,
Երազներ, յոյսեր ու գաղափարական,
Մտքով կերտեցի դղեակներ շքեղ,
Ու պտտցուցի ինձ հետ ամէն տեղ:

Բայց` ժամանակը զանոնք խորտակեց,
Ու միայն արնոտ հետքերը ձգեց,
Սահեցաւ ոտքս, հողէն հայրենի,
Որպէսզի սիրտս յաւէտ տառապի:

Մենք դարձանք ցրիւ ու թափառական,
Հեռու հողերէն մեր հայրենական,
Ես կ՛ուզեմ ըլլալ միշտ երախտապարտ,
Ով որ դարձնէ ինձ այդ հողը ազատ:

Արդ կ՛ուզեմ ըլլալ լարը ջութակին,
Որպէսզի երգեմ, վիշտս լալագին
Արդ կ՛ուզեմ ըլլալ ալիքը ծովուն,
Որ միշտ մրմնջեմ, ցաւերս անհուն:

ԱՐՄԷՆ ՏԱՏԵԱՆ