Պանք Օթոմանի գրաւումը Հայ յեղափոխական դաշնակցութեան ցուցական առաջին վճռական գործողութիւնն էր, որ դարձաւ ազգային ազատագրական պայքարի վճռականութեան խորհրդանիշ եւ գերագոյն անձնազոհութեան բացառիկ օրինակ:
Հայկական գաւառներուն մէջ օսմանեան պետութեան քաղաքական հայահալած քաղաքականութիւնը եւ հայութեան անլուր տառապանքները ծանրագոյն աստիճանի հասած էին:
Հայութեան նկատմամբ կիրարկուող պետական ջարդարարական քաղաքականութեան դէմ զինուած դիմադրութիւնը հետզհետէ կազմակերպուած բնոյթ ստացաւ:
Սուլթան Համիտի կառավարութիւնը հայերու ազատագրական շարժումը ճնշելու եւ Հայկական հարցին վերջ տալու նպատակով 1895-1896-ին 300 հազար հայեր կոտորեց:
Հայ յեղափոխական դաշնակցութեան Պոլսոյ Կեդրոնական կոմիտէն որոշեց գրաւել Պանք Օթոմանը:
«Ազդակ» տարբեր տարիներու իր խմբագրականներով թէ յօդուածներով միշտ նշած է, որ Պանք Օթոմանի գրաւման նման նախադէպ մինչ այդ չէ արձանագրուած յեղափոխական եւ ազատագրական շարժումներու տարեգրութեանց մէջ: Շեշտուած է նաեւ, որ ձեռնարկին նպատակը եղած է ցնցիչ հարուած տալ օսմանեան պետութեան, վնասել Թուրքիոյ մէջ եւրոպական դրամագլուխին եւ ստիպել արեւմտեան մեծ պետութիւնները` միջամտելու ի նպաստ հայկական գաւառներու մէջ բարենորոգումին:
Պանք Օթոմանի գրաւման գաղափարին հեղինակը Բաբգէն Սիւնին էր:
Յեղափոխական 26 անձնուրացներ 14 օգոստոս 1896-ին գրաւեցին Պոլսոյ օսմանեան դրամատունը:
Հայ յեղափոխականները նոյն օրը Պոլսոյ եւրոպական պետութիւններու դեսպաններուն յղեցին շրջաբերական մը, ուր կ՛ըսէին, որ Պանք Օթոմանէն դուրս պիտի չգան, մինչեւ որ սուլթանը խոստում տայ հայկական հարցը յանձնելու միջազգային իրաւարարութեան մը:
«Ազդակ» կը յիշեցնէ, որ Պանք Օթոմանը միջազգային հանրային ուշադրութիւնը Հայկական հարցին վրայ հրաւիրող գործողութիւն էր, գրաւուածը օսմանեան դրամատունն էր, պաշտօնեաները հիմնականօրէն թուրքեր էին, եւ պահ դրուած գումարները` եւրոպացի գործարարներու հարստութիւնները, որոնց համար ալ պիտի քանդուէր լռութեան եւ անտարբերութեան պատը:
«Ազդակ» շեշտած է նաեւ, որ Պանք Օթոմանը պէտք է արժեւորել իր ժամանակի պայմաններուն, օրհասի թելադրականութեան, ազատագրական պայքարի ճշդած կանոններուն եւ այս պարագային թիրախին եւ պատանդներու ինքնութեան նկատառումներու լոյսին տակ:
