Վարդանանց ճակատամարտի տօնախմբութիւնը լոկ հաւատքի եւ հայրենիքի համար զոհուած մեր սուրբերուն յիշատակումէն անդին` մեր քրիստոնէական ուխտի վերանորոգումն ու դարաւոր մշակոյթին վերապրումն է, որովհետեւ ճակատամարտէն բխած պատգամները կ՛ոռոգեն մեր ազգային եւ քրիստոնէական ինքնութիւնը:
Արամ Ա. կաթողիկոսին նախագահութեամբ, հինգշաբթի, 12 փետրուար 2026-ի առաւօտուն, Սրբոց Վարդանանց Զօրավարաց տօնին առիթով Անթիլիասի մայրավանքի Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչ մայր տաճարին մէջ կաթողիկոսարանի դիւանապետ Տաճատ եպս. Աշըգեան մատուցեց սուրբ պատարագ եւ յաւուր պատշաճի քարոզեց: Ան ընդգծեց, որ մեծագոյն սէրը մարդուն` իր բարեկամներուն սիրոյն կատարած զոհաբերութիւնն է: Ան նշեց, որ մեր Տիրոջ` Յիսուս Քրիստոսի, մեզմէ իւրաքանչիւրիս պատուէրն է մեր կեանքը մեր նմանին համար տալ` բացայայտելով սիրոյ գերագոյն չափանիշը: Սրբազան հայրը աւելցուց, որ Քրիստոս Իր կեանքը տուաւ նոյնիսկ զինք խաչողներուն համար` յիշեցնելով, որ սէրը զգացում չէ, այլ նուիրում եւ ինքնազոհողութիւն է: Մանրամասնելով օրուան խորհուրդը` քարոզիչ սրբազանը յայտնեց, որ Վարդանանց սրբազան յիշատակը անցեալի հերոսական դէպք մը ըլլալէ անդին` կենդանի աւետարանական ճշմարտութիւն եւ վկայութիւն է այն մասին, որ անձ մը կրնայ ապրիլ ու վերածնիլ, երբ հաւատքը իր կեանքի առանցքն է: Ան ընդգծեց, որ չկայ աւելի մեծ սէր, քան` բարեկամներու համար անձնազոհութիւնը. «Այս խօսքը խաչի ճշմարտութիւնն է, եւ Վարդանանք այս խօսքին հետեւորդներն են», ըսաւ ան:
Սուրբ պատարագի աւարտին վեհարանի դահլիճին մէջ, դպրեվանքի աշակերտութեան ղեկավարութեամբ, տեղի ունեցաւ վարդանաշունչ երգերու հաւաքական երգեցողութիւն:
Աւարտին Արամ Ա. կաթողիկոս յղեց իր պատգամը` ներկաներուն եւ մեր ժողովուրդի զաւակներուն: Ան ըսաւ, որ Վարդանանց ճակատամարտը հայու ինքնութեան վերահաստատման ու ամրապնդման, ինչպէս նաեւ հայ ազգին ազատօրէն ապրելու եւ ստեղծագործելու վճռակամութեան ճակատամարտն էր: Ան աւելցուց, որ Վարդանի սուրով եւ Ղեւոնդ Երէցի խաչով մղուած պատերազմը, ուր Եկեղեցի ու հայրենիք, հաւատք ու պետութիւն իրարու հետ սերտօրէն շաղախուեցան եւ ճամբայ բացին հայ ժողովուրդի գոյութեան յաւերժութեան: «Եւ այսպէս, Վարդանանց պատերազմով ներշնչուած, Վարդանանք ու Ղեւոնդեանք հաւատքով թրծուած եւ ազատօրէն ապրելու հայ ժողովուրդին հաւաքական կամքով պրկուած` տեղի ունեցան մեր պատմութեան բոլոր ժամանակներու յայտնի թէ՛ անյայտ պատերազմները` վասն հաւատոյ եւ վասն հայրենեաց: Այս հաւատքի դաւանանքը եւ ազգային դաւանախօսական սկզբունքը դարձան ուղեցոյց մեր ժողովուրդի դարաւոր տագնապալից պատմութեան»:
Ապա վեհափառը ընդգծեց, որ արդարօրէն ըսուած է, թէ Վարդանանց պատերազմը կը շարունակուի այսօր. «Անցեալը յիշել` կը նշանակէ անցեալը ապրիլ` իր տագնապներով, հաւատքով, ոգիով ու տեսլականով: Անցեալը յիշել` կը նշանակէ անցեալը յիշեցնել` իր տեսլականով ու պատգամով: Վա՛յ այն ժողովուրդին, որ անցեալը կը նկատէ անցած` իր ոգիով, հաւատքով, տեսլականով ու յանձնառութեամբ: Վա՛յ այն ժողովուրդին, որ անցեալէն եկող եւ սուրբերու ու նահատակներու աղօթքով շաղախուած խորհրդանիշները, իտէալները, տեսլականները եւ հաւատքը կը պահէ փոշիներու տակ ծածկուած: Ազգ մը կ՛ապրի ու կը գոյատեւէ` իր սրբազան հաւատքով, իր ազգային վեհ իտէալներով եւ իր ազգակերտ ու հայրենակերտ խորհրդանիշներով»:
Վերջապէս, Արամ Ա. կաթողիկոս իր պատգամը եզրափակեց` ըսելով. «Այսօր, Վարդանանց ու Ղեւոնդեանց յիշատակը նշել մեր ժողովուրդին համար, ի Հայաստան եւ ի սփիւռս աշխարհի, կը նշանակէ հաւատարիմ գտնուիլ վարդաններու ու ղեւոնդներու սրբազան կտակին: Որեւէ ժամանակէ աւելի, այսօր մեր ազգը հրամայական կարիքը ունի նոր իմն վարդաններու եւ ղեւոնդ երէցներու` սուրով եւ խաչով, այլ խօսքով` հաւատքո՛վ, հայրենիքին համար կռուելու կամքով, Հայաստանն ու մեր ժողովուրդը ամէն բանէ վեր նկատող մեր հաւաքական կամքով կռուելու եւ արիւն թափելու սրբազան նախանձախնդրութեամբ: Այսպէ՛ս եղան Վարդանանք ու Ղեւոնդեանք: Այսօր ա՛յս է պատգամը ղեւոնդներու ու վարդաններու` ապրի՛լ, գործե՛լ, ստեղծագործե՛լ` վասն հաւատոյ եւ վասն հայրենեաց:
Յայտագիրը իր աւարտին հասաւ վեհափառ հայրապետին «Պահպանիչ» աղօթքով, «Կիլիկիա» օրհներգի եւ հայրապետական մաղթերգի երգեցողութեամբ:
