Ներողութիւն պիտի խնդրէի Բրիտանիոյ մէջ Հայաստանի դեսպանատունէն, որ «Ազդակ»-ի ուշադրութեան յանձնած է այն վրիպումը, թէ 28 սեպտեմբերի թիւով հրապարակած Հայաստան այցելած Բրիտանիոյ Եւրոպայի եւ Ամերիկաներու հարցերով պետական նախարար Ալեն Տանքընի յայտարարութիւններէն մէկուն մէջ «Ցեղասպանութիւն» բառին տեղ պէտք էր «ջարդեր»-ը գրուած ըլլար:
Չեղա՛ ւ, «Ազդակ»-ի պարո՛ն խմբագիր, գերպետութեան նախարար մը այդպէս «անկիրթ» բառ չի գործածեր, ինչպէ՞ս կարելի է նման վրիպում մը, չէ՞ որ այդպիսի բարձրաստիճան անձնաւորութիւնները հաշուով կը խօսին, չափուած, ձեւուած եւ կշռուած, նոյնիսկ ըսելաոճն եւ շեշտադրումը` ուսումնասիրուած:
Ինչպէ՞ս կը զրպարտես նախարարը նման «վտանգաւոր» բառ գործածելու համար, ի՞նչ Ցեղասպանութիւն:
Դուն գիտե՞ս, որ այդ երկրի շահերուն հետ կը խաղաս, արդեօք այդ մեծերուն խաղի «օրէնքները» չե՞ս գիտեր, պէտք չէ թոյլ տաս այդպիսի ճակատագրական վրիպում մը: Այդ կարելի է միայն նախարարին այնպիսի ժողովուրդի, պետութեան մը, որ ուժ չի ներկայացներ, անզօր է, աղքատ, որուն երկրին սահմանները ուրիշներ իրենց ուզածին պէս կը խծբծեն: Կրնաս նոյնիսկ, ջարդ չէ, այլ ցեղասպանութիւն, աւազակ, զաւթիչ, ծաւալողապաշտ… ուզածդ գրէ, թէկուզ այդ ժողովուրդին համար բախտորոշ կամ ճակատագրական ըլլայ այդ բառը:
Այո՛, անկիրթ բառ կ՛ըսեմ, քանի որ դեռ աշխարհի մեծերը շահն ու ոճիրը նոյն նժարին վրայ դնելով` չափանիշները կը դիտեն իրենց ստամոքսէն: Անոնք արդարութիւնը կը գործածեն քաղաքական գործարաններու մեքենաներուն պտուտակները իւղելու կամ, բերնի թուքի պէս, շահերը մարսելու կամ փայլեցնելու իրենց սեփական պատկերը…
Հազա՜ր ներողութիւն կը խնդրեմ, որ ցեղասպանութեան ենթարկուած ենք, կը ներէք, որ աստուածավախ ըլլալնուս, մշակոյթը եւ կեանքը սիրելնուս համար ուզած են ոչնչացնել մեզ:
Մեր մէկուկէս միլիոնին արիւնը ձեր ճերմակ մետաքսէ քաղաքականութեան կտաւը կ՛աղտոտէ եւ շքեղ պալատներու բարեացակամ օդը կ՛ապականէ:
Շա՛տ ներողութիւն, ներեցէք մեզի, որ արդարութիւնը չենք հասկցած, հարիւր տարիէ ի վեր ձեռք երկարած` կը սպասենք դեռ իւղոտ արդարութեան, ներեցէք, որ միշտ բարին ենք ցանկացած աշխարհին եւ նոյնպէս ալ պիտի շարունակենք աղօթել, որովհետեւ մեր սիրտը տակաւին «յետամնաց» արդար արեամբ է, որ կը տրոփէ եւ Ցեղասպանութիւնն ալ ուրիշներէն յափշտակեցինք իբրեւ ազգային հարստութիւն:
Արդեօք կը ներէ՞ք…
ՏՈՔԹ. ՍԵՊՈՒՀ ՄԱՆՃԵԱՆ
