50 Տարի Առաջ ( 30 Հոկտեմբեր 1962 )
By adminx - Tue Oct 30, 5:31 am
- 0 Comments
- 30 views
- Tweet
Email
Print
Երգիծանքը
Երկաթէ Վարագոյրի Ետին
Խորհրդային պլոքի անդամ երկիրներէն մէկուն գործավարներու խորհուրդը ժողովի նստելով` ընթացիկ հարցեր կը քննէր: Երկրագործական գործավարը շատ էր ընկճուած:
Հունձքերը շատ գէշ էին, թրաքթորները կոտրուած էին, հաւաքական ագարակներու մէջ մարդկային աշխատանքը շատ քիչ էր, կարճ խօսքով հազար տեսակ դժուարութիւններ կային:
Գործավարին պաշտօնակիցներէն մէկը փորձեց զայն քաջալերել եւ ըսաւ.
- Օ՛ն, ուրախացի՛ր, այս բոլոր դժուարութիւնները ժամանակաւոր են: Կասկած չկայ, որ վերջին հաշուով համայնավարութիւնը պիտի տիրապետէ ամբողջ աշխարհի վրայ:
Գործավարը իր ձեռքերը երկարեց զարհուրանքով եւ իր շուրջը դիտելով` ան փսփսաց.
- Աստուծոյ սիրոյն, մարդս, այդ կարգի յիմար խօսքեր մի՛ ըներ. եթէ ամբողջ աշխարհ համայնավարացուի, ուրկէ՞ պիտի ներածենք մեր սննդամթերքը, չէ՞ որ իւրաքանչիւր երկիր մեր վիճակին պիտի հասնի…
*
* *
Պուլկար համայնավար ուսուցիչ մը հետեւեալ հարցումը ըրաւ իր դասարանի աշակերտներուն.
- Ո՞վ կրնայ ըսել ինծի, թէ ի՞նչ է տարբերութիւնը դրամատիրութեան եւ համայնավարութեան միջեւ:
Փոքրիկն Միշա պատասխանեց. Քափիտալիզմը անգութ շահագործումն էր մարդուն ուրիշ մարդու մը կողմէ»:
- Ապրի՛ս, շատ ճիշդ պատասխանեցիր. հիմա ըսէ տեսնեմ, ի՞նչ է համայնավարութիւնը:
- Մարդոց անգութ շահագործումը պետութեան կողմէ…
Ուսուցիչը կաս կարմիր կտրելով` արիւնը իր երակներուն մէջ սառեցաւ:
Հաճնոյ 9-Ամսեայ Հերոսամարտի
43-րդ Տարեդարձը Պէյրութի Մէջ
Հաճնոյ «Գոյամարտ» միութեան կողմէ կազմակերպուած յիշատակի հանդէսին առիթով, 21 հոկտեմբեր կիրակի առաւօտուն հոգեհանգստեան արարողութիւն կատարուեցաւ Ս. Քառասուն Մանկանց եկեղեցւոյ մէջ` հաւատացեալներու հոծ բազմութեան մը ներկայութեան: Իսկ կէսօրէ ետք ժամը 4:00-ին հանդէս` Պուրճ Համուտի Ժողովրդային տան սրահին մէջ:
Նախագահելու համար հրաւիրուած էր Ս. Նշան բարձր. վարժարանի տնօրէն Յակոբ Իսկենտերեան եւ բանախօսելու համար` Ազգային Լուսինեան վարժարանի տնօրէն Անդրանիկ Ուրֆալեան:
Յայտագրին գործադրութիւնը սկսաւ լիբանանեան քայլերգով եւ «յառաջ Նահատակ»-ով, նուագախումբի միջոցով:
Օրուան նախագահը իր բացման ճառին մէջ, ոգեկոչելէ ետք Հաճնոյ նահատակներուն յիշատակը, ի մէջ այլոց շեշտեց.
«Այսօր, այս տօնակատարութեամբ, հին սերունդը կը փառաբանուի իր հերոսացած մարտիրոսներուն եւ անցեալի մարտնչումներուն համար եւ կը հպարտանայ 40 տարուան մէջ իր ստեղծած սերունդով: Հարկ է, որ նորերը մարդկային բնազդին տուրք տալով հանդերձ, անհատական բարօրութիւններէ եւ այլ յաջողութիւններէ յետոյ, իրենց հայրերուն աչքը փակուած ատեն, զգացնեն, որ իրենք տէրն են այդ դատին եւ պարտապահանջ են»:
Նուագախումբը նուագեց քանի մը կտորներ: Ղաւզալեան ընթերցումը ըրաւ Արամ Տիւմանեան (Հարգան) ի հոկտեմբեր 15-ին նուիրուած հայրենաշունչ մէկ բանաստեղծութեան:
Բենիամին Սահակեան արտասանեց Դ. Վարուժանի «Պարը» եւ իր ապրումով յուզեց ներկաները:
Նախագահը բեմ հրաւիրեց օրուայ բանախօս Անդրանիկ Ուրֆալեանը, որ իր կուռ բանախօսութեամբ լարուած պահեց սրահը:
«Ազատասէր եղած ենք եւ այդ սէրը արտայայտած ենք յաճախ գոյատեւելու համար: Ֆիզիքական ուժի ցուցադրութենէն աւելի մշակութային ինքնապաշտպանութեան միջոցներով, օրինակ` Գրոց գիւտը, որ մեր գոյութեան ամէնէն ամուր սիւներէն մէկը եղած է:
Բայց երբ անբաւարար եղած են այդ միջոցները եւ ստոյգ մահ ունեցած ենք մեր դիմացը, ստեղծած ենք հերոսական ժողովուրդ:
Այսօր հոս հաւաքուած ենք հաղորդակցելու մեր մեռելներու հոգիներուն հետ: Իր մեռելները յարգել չգիտցող մարդը արժանի չէ մարդ կոչուելու: Մեր մեռելներուն եւ նահատակներուն նշանախօսքն էր, սիրեցէք ազատութիւնը եւ նոյնիսկ յանձն առէք մեռնիլ անոր սիրոյն:
Եթէ այսօր ազատութեան սիրոյն մեռնիլ չեն թելադրեր պայմանները, բայց նոյն այս պայմանները չեն հանդուրժեր ստրկամտութիւն: Հաճընցին մեռաւ ստրկութեան լուծը չկրելու համար: Պատի՛ւ իրեն»:
«Գոյամարտ»-ի կողմէ Մ. Խրիմեանի շնորհակալութեան խօսքերով փակուեցաւ հանդէսը, գոհ եւ հաղորդակից` նահատակներու ուխտին:
ՆԵՐԿԱՅ ՄԸ
- 0 Comments
- 30 views
- Tweet
- Email
- Print