Կիրակնօրեայ Խօսքը. «Խարազան Մը Շինեց Եւ Բոլորը Դուրս Հանեց…»

By adminx - Mon Oct 01, 5:40 am

• 0 Comments
• 27 views
• Tweet
•  Email
•  Print

ՄԵՍՐՈՊ ՀԱՅՈՒՆԻ

Սիրելի՛ ընթերցող,  այսօր կարդացի՞ր մեր օրաթերթին մէջ «Մենք եւ մեր հաւատքը» գրութիւնը, որուն ինծի անծանօթ շատ սրտնեղած հեղինակը աշխարհական հայորդի մըն է: Եթէ ուշադրութիւնդ չգրաւեց այս յօդուածը, կը խնդրեմ, որ կարդաս զայն («ԱԶԴԱԿ», 24 սեպտեմբեր 2012, էջ 6ա-բ):

Հեղինակին մեծ հիասթափութիւն, յուսախաբութիւն ու սրտնեղութիւն պատճառած դրուագներու ներկայացումը կրնաս հաւնիլ կամ չընդունիլ. ազատ ես. բայց անոնք, դժբախտաբար, չեն դադրիր իրական ու ճիշդ ըլլալէ, եւ այն` ոչ միայն Լոս Անճելըսի այս կամ այն եկեղեցիին մէջ, այլ նաեւ` համարեա ամէնուրեք, բայց մանաւանդ` Լիբանան…

Անկեղծօրէն ըսելու համար ուրախ եւ զգացուած եմ, որ մատնանշումը, այո՛, խարազանումը կու գայ գիտակից հայ աշխարհակա՛ն անձէն, որուն ուղիղ «քարոզ»-ագրութիւնը քարոզի բնոյթ չունի թէպէտ, բայց եւ այնպէս նկատելու ենք իբրեւ այդպիսին, քանի կը նպատակադրէ սրբագրումը հայ հասարակութեան յոռի դրսեւորումներուն, եւ ասով` բարելաւումը մեր ժողովուրդին կրօնական հասկացողութեան ու հոգեւոր ապրելակերպին:

Ճիշդ է, որ բացառութիւնները միշտ կը յարգուին: Բայց, կը ներես, անոնք փնտռուելու եւ գտնուելու են անկէ առաջ: Արդ, եկեղեցիին մէջ ենք:

Երկխօսութիւնները, խօսակցութիւնները, շատախօսութիւններն ու շաղակրատութիւնները գրաւած են ոչ միայն մեր զգացական եւ արտաքին աշխարհը, այլ նաեւ` մեր հոգեմտաւոր ներաշխարհը:

Սակայն Տէրը զանոնք կը յանդիմանէ. «Տունս աղօթքի տուն պիտի կոչուի, եւ դուք զայն աւազակներու քարայր դարձուցիք»: Խօսքէն գործի անցնելով` «Յիսուս տաճար մտաւ եւ վռնտեց բոլոր անոնք, որոնք կը ծախէին ու կը գնէին տաճարին մէջ» (Մտթ. 21,13 եւ 12):

Աւելի՛ն. կօշիկի, գուլպայի ու զգեստի, երբեմն ալ գլխարկի եւ ակնոցի «մոտա»-յէն հասկցողները իրարու հետ նախանձախնդիր մրցակցութեան ելած են:

Սակայն Տէրը զանոնք կը պարսաւէ. «Տունս աղօթքի տուն պիտի ըլլայ, իսկ դուք զայն վերածեցիք աւազակներու բոյնի»: Խօսքէն գործի անցնելով` «Յիսուս տաճար մտաւ եւ սկսաւ դուրս հանել առեւտուր ընողները» (Ղկ. 19,46 եւ 45):

Աւելի՛ն. նուագը, երգեցողութիւնը, այս կամ այն սարկաւագին ձայնը չհաւնողները իրենց կարծիքը րոպէին յայտնելու մարմաջէն տառապանքին մէջ ինկած են:

Սակայն Տէրը զանոնք կը պախարակէ. «Տունս աղօթքի տուն պիտի կոչուի բոլոր ազգերուն համար, իսկ դուք զայն վերածած էք աւազակներու բոյնի»: Խօսքէն գործի անցնելով` «Յիսուս տաճար մտաւ եւ սկսաւ արտաքսել տաճարին մէջ առեւտուր ընողները» (Մրկ. 11,17 եւ 15):

Աւելի՛ն. պատարագիչին շարժուձեւը, ձայներանգն ու քարոզը բազմաթիւ քննադատողները իրենց նիշը րոպէին տալու նախանձախնդրութեան մէջ ամենագէտ դարձած են:

Սակայն Տէրը զանոնք կ՛այպանէ. «Վերցուցէ՛ք ասոնք: Իմ Հօրս տունը վաճառքի տունի մի՛ վերածէք»: Խօսքէն գործի անցնելով` «Յիսուս… տաճարին մէջ գտաւ մարդեր, որոնք եզներ, ոչխարներ ու աղաւնիներ կը վաճառէին, ինչպէս նաեւ լումայափոխներ` նստած սեղաններու գլուխը», եւ արտաքսեց զանոնք (Յվհ. 11,14 եւ 16):

Ս. Գիրքէն վերոթուեալ այս չորս խումբերուն հերոսուհիներն ու հերոսները, ինքնակոչ համարումով` «եկեղեցասէրնե՜ր» ու «հաւատացեալնե՜ր» ներկային մէջ, մոռցած են Յիսուսի` մեր Աստուածային Վարդապետին վերի չորս հրամայականներն ու անոնց յաջորդած չորս արարքները, որոնց տեւական անտեսումով` վտանգած են իրենք զիրենք լսելու մեր մարդասէր Տիրոջ այս առարկայական մեղադրանքը. «Այս ժողովուրդը զիս շրթունքներով կը պաշտէ: Անոր սիրտը հեռացած է ինձմէ: Ի զո՜ւր պաշտամունք կ՛ընծայեն ինծի» (Մտթ. 15,8):

Արդ, դառնամ «Մենք եւ մեր հաւատքը» գրութեան պատճառ տուած գայթակղեցուցիչ սովորութեան, որ «կեղծաւորներու» երեւնալու (Մտթ. 6,5) եւ «հեթանոսներու» շատախօսելու (Մտթ. 6,7) նորամուտ սովորութիւնն է մեր եկեղեցիներուն մէջ:

Անցեալ ամիս հրաւիրուած էի ներկայ ըլլալու Ս. պսակին: Աստուա՜ծ իմ, «տունս, աղօթքի

տուն»-ը վերածած էին հասարակաց խօսարանի ու ժողովարանի մը: Չեմ գիտեր, քանի՞ հոգիներ կը հետեւէին տէր հօր աղօթքներուն: Առաւել, կիսամերկ հարսը, քանիցս ետեւ դարձած, կու տար հրահանգներ, եւ այն` աչքերով, յօնքերով ու շրթունքներով:

Ասկէ ութ օր առաջ կնունք ունէի: Սրբազան արարողութեան աւարտին` լռելեայն թոյլատրեցի, որ լուսանկարուին: Աւանդատուն հազիւ մտած էինք, եւ ահա փրթաւ խօսակցութիւնը, աղմուկը: Ներքուստ ընդվզած ու տխրած` հարցադրող աչքերով նայեցայ տիրացուիս. «Միջամտե՞մ, յանդիմանե՞մ, լռեցնե՞մ, դուրս հանե՞մ, թէ՞ համբերեմ…»: Բարեմիտը տրտմաշեշտ ժպիտով պատասխանեց. «Համբերութիւն, վարդապե՛տ»:

«Եղբա՜յր, եթէ հիմա օտարազգի կամ այլակրօն մը գայ հոս, ի՞նչ պիտի ըսէ` տեսնելով ինքզինքն առաջին քրիստոնեայ ժողովուրդ ու պետութիւն հռչակած ազգին զաւակներուն այս աղմկալից խառնիճաղանճը Տիրոջ տունին մէջ»:

Ապա մէկէն մտաբերեցի Ս. Գիրքին պատումը Յիսուսի արարքին մասին. «Պարաններով խարազան մը շինեց եւ բոլորը դուրս հանեց տաճարէն» (Յվհ. 2,15): Եւ, հոս ինչո՞ւ իմ մեղքս պահեմ, «անձկագին ցանկացայ» (Ղկ. 22,15) մարդասէր Խարազանողին ներկայութեան. «Եկո՛ւր, Տէր Յիսուս»: Քանի գիտէի պատասխանը. «Ես իսկոյն կու գամ: Ամէն» (Յյտ. 22, 20):

Սթոքհոլմ, 24 սեպտեմբեր 2012  

• 0 Comments
• 27 views
• Tweet
•  Email
•  Print