Ճնշող Ամայութիւնը

ՆԺԴԵՀ ՄԿՐՏԻՉԵԱՆ

Վերջին քանի մը շաբաթներուն ճնշող ամայութիւնը ամէնուրեք է:

Բոլորիս համար սովորաբար խճողուած վայրեր դատարկ են, ամայի:

Բոլորիս համար հանգիստ վայրեր ծանր են, ճնշող:

Պատճառը բոլորին համար յստակ է, երեւոյթը համաշխարհային է:

Համաճարակին պատճառով կորսնցուցինք շատ մը «սովորական» դարձած երեւոյթներ, «ազատութիւն»-ներ, հաճոյքներ եւ մթնոլորտ:

Կորսնցնելէ ետք է, որ բոլորս գիտցանք անոնց արժէքը: Պարզ է, կ’ըսեն` «բանի մը արժէքը կը գիտնաս, երբ կորսնցնես զայն»:

Դժբախտաբար գիտցանք այդ մէկը, երբ վտանգուեցաւ մեր կեանքը, մեր առողջութիւնը:

Կարեւորը այն է, որ այս փուլէն դուրս գալէ ետք, երբ հեռանայ վտանգը, չվերադառնանք մեր սովորականին եւ, դարձեալ մոռնալով այս արժէքները, շարունակենք մեր կեանքը, որովհետեւ օր մը (Աստուած չընէ) կրնանք նոյն կացութեան մէջ գտնուիլ, դարձեալ զղջալ եւ երանի՜ ըսել:

Այս երեւոյթէն պէտք չէ յուսահատիլ, այլ դասեր քաղել ու սորվիլ:

Պիտի շրջանցենք այս փուլը, պիտի անցնին այս օրերը, բայց պիտի չմոռցուին: Պիտի յիշենք մեր տունը մնալը, մեր գործերէն, դասերէն եւ հարազատներէն հեռու ըլլալը, դժուար թէ ուրախ վայրկեանները… ամէն ինչ եւ բոլորս անխտիր:

Զուտ անձնական յիշատակներէն անդին, բոլորս ալ պիտի յիշենք այս տարուան տարբեր Ծաղկազարդը, Աւագ Շաբաթը եւ Զատիկը:

Օրեր, որոնք մեր եկեղեցւոյ օրացոյցին մէջ յատուկ նշանակութիւն, յատուկ խորհուրդ եւ յատուկ մթնոլորտ ունին:

Օրեր, որոնք վերջին 5 տարիներուն, մեզի` Մեծի Տանն Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան լսատեսողական գրասենեակի աշխատակիցներուս համար, յաւելեալ խանդավառութիւն կը ստեղծէին արարողութիւններուն եւ շարականներուն խորհրդաւորութեամբ եւ գեղեցկութեամբ, ինչպէս նաեւ մանուկներու, երիտասարդներու եւ ժողովուրդի հոծ բազմութեան ներկայութեամբ:

Աւելի՛ն, անհամբեր կը սպասէինք այս օրերը, որպէսզի կարենանք մեր ուղիղ սփռումներով Անթիլիասի մթնոլորտը հասցնել եւ փոխանցել ամբողջ աշխարհին:

Իսկ այս տարի, ինչպէս բոլորին ծանօթ էր, այս արարողութիւնները կատարուեցան առանց հաւատացեալներու ներկայութեան` կանխարգիլելու համար «Քորոնա» ժահրին տարածումը:

Բայց մենք հոն էինք. հոն էին նաեւ միաբան հայրերը` վարդապետները, սրբազաններն ու վեհափառ հայրապետը:

Հոն ալ բաւական ժամանակէ կը տիրէր ամայութիւն: Բայց յատկապէս այս օրերուն հոն տիրող ամայութիւնը ամէնէն ճնշողն էր:

Հակառակ մեր սովորութեան, հանգիստ կրնայինք նկարել, առանց «ներողութիւն» ըսելու, կը շարժէինք ազատ, առանց խանգարելու աղօթողները… հանգիստ էին մեր շարժումները, բայց ոչ մեր միտքերն ու հոգիները:

Տեսնել եկեղեցւոյ նստարանները առանց հաւատացեալներու` ծանր պատկեր էր:

Լսել «Սուրբ, Սուրբ»-ը, «Հաւատամք»-ը, «Տէր Ողորմեա»-ն եւ «Հայր մեր»-ը առանց ժողովուրդէն բարձրացող ձայնին` դժուար էր:

Տեսնել Անթիլիասի բակը` դատարկ, իրապէս ճնշող էր:

Վարժուած չէինք, չէինք կրնար տեսնել այս պատկերը: Կը յիշէինք նախորդ տարիները, խճողուած բակը, լեցուն եկեղեցին, աղօթող ձեռքերը, հաւատք արտայայտող դէմքերը, յոյս ներշնչող աչքերը եւ միաբերան դէպի երկինք բարձրաձող շարականները:

Պատարագներն ու արարողութիւնները կատարուեցան, մենք ալ կատարեցինք մեր գործը եւ առցանց սփռեցինք զանոնք այդ ճնշող ամայութեան մէջ, իսկ հաւատացեալներն ալ իրենց տուներէն կրցան հետեւիլ, աղօթել եւ երգել, իրենք ալ իրենց կարգին զգալով այս տարուան դժբախտ տարբերութիւնը:

Սակայն ամէնէն  ճնշող պահը կիրակի օրն էր` Ս. Զատկուան պատարագը:

Առաջին անգամ ըլլալով վեհափառ հայրապետը` խորանէն կ’օրհնէր եւ կը քարոզէր դատարկ եկեղեցւոյ դիմաց:

Հոն չէին հաւատացեալները, հոն չէին մանուկներն ու պատանիները, չկային մամիկներն ու պապիկները, բացակայ էին ընտանիքներն ու երիտասարդները: Չկային ներկաներուն փոխանցած ջերմութիւնը, ուժն ու զօրութիւնը:

Պատարագի աւարտին ճնշող ամայութիւնը ճեղքուեցաւ. խորանին վրայ խրոխտ կանգնած հայոց հայրապետը` Արամ Ա., յուզուեցաւ եւ արցունքոտ աչքերով օրհնեց ֆիզիքապէս բացակայ ժողովուրդը եւ յաւելեալ յուզումով ունկնդրեց «Կիլիկիա» քայլերգը:

Պատկեր մը, որ ցնցեց ամբողջ եկեղեցին եւ համայն հայութեան զգացումները:

Ժողովուրդին մտահոգութիւնը, ցաւերն ու յուզումը կ’արտայայտէին այդ աչքերն ու արցունքները:

Ճեղքեց ամայութիւնը եւ մօտեցուց բոլորը, հակառակ հեռաւորութեան:

Ճեղքեց ամայութիւնը եւ հանգստացուց բոլորը` թարգմանը ըլլալով բոլորին զգացումներուն:

Ճեղքեց ամայութիւնը եւ յոյս ներշնչեց բոլորին:

Բան մը, որուն ամէնէն աւելի կարիք ունինք, յատկապէս այս օրերուն:

Պիտի անցնին այս օրերը, բայց պիտի յիշենք այս պահը:

Պիտի յիշենք այս պահը, երբ բոլորս միասին` դուրս եկած այս ճգնաժամէն, դարձեալ պիտի հաւաքուինք, միասնաբար աղօթենք եւ միասնաբար ապրինք:

Կը մնայ համբերել եւ չյուսահատիլ:

Պիտի բացուի՛ն դռներն յուսոյ:

 

 

 

 

Share This Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)