Շնորհիւ ՀՅԴ-ին, Նահատակ Տղոց, Նաեւ Իր Կամքին, Լիբանանահայութիւնը Պատուով Դուրս Եկաւ Պատերազմական Բովէն

Քանի մը շաբաթ առաջ, ԼԵՄ-ական ընկեր մը հեռաձայնեց եւ իմաց տուաւ, որ մտադիր են կազմակերպել շրջանի նահատակներու նուիրուած ձեռնարկ մը: Առ այդ, զիս կը հրաւիրէ օրուան պատգամը փոխանցելու: Մեր անմիջական խնդրանքին, իմանալու կամ վերյիշելու տղոց անունները, ընկերը փոխանցեց շրջանին մէջ ապրած ու ծառայած նահատակ ընկերներու անուններ, որոնք տարբեր թուականներու, միջավայրերու եւ ժամանակահատուածի արժանացած էին նահատակութեան  փառապսակին:

Ու այդ օրէն ասդին, մեր ներաշխարհը ապրեցաւ այնպիսի ալեկոծումներ, որոնք եթէ երբեք մէկ կողմէ կը յուշէին անցեալի դառն ու դաժան օրերը` Լիբանանի քաղաքացիական-եղբայրասպան պատերազմի տարիներ, ահ ու սարսափի, աւերի ու քանդումի արհաւիրք, հարազատներու կորուստ ու նահատակութիւն, հակադաշնակցական վատոգի արարքներ, հակաթուրք պայքարի ցուցական գործողութիւններ, Արցախի ազատագրական պայքարի բորբոքում եւ այլն, ապա, միւս կողմէ, մեր ներքին ալեկոծումները մեզի կը յիշեցնէին նաեւ` լիբանանահայութեան, այսպէս ըսած, փա՛ռքի տարիները:

Փառքի՛ տարինե՞ր, ինչի՛ մասին է խօսքը, կրնայ ըսել ու հարցադրել արդարօրէն ձեզմէ իւրաքանչիւրը, որ հոս կը գտնուի, մեզի հետ է այսօր, եկած է այստեղ իր յարգանքի տուրքը մատուցելու բոլոր անոնց, որոնք հայոց, այս պարագային, լիբանանահայութեան փառքի տարիները հիւսեցին, նահատակուեցան եւ իրենց սրբազան անունները դրոշմեցին մեր գաղութի պատմութեան ոսկեայ էջերու գագաթին:

Թոյլ տուէք, որ քանի մը պարբերութեամբ անդրադառնանք ճշմարտութեան մը, որ արեւու նման իր ճառագայթները կը տարածէ բոլորիս վրայ, անխտի՛ր:

Ճշմարտութիւն մը, որ ունի աւելի քան հարիւր տարուան կեանք: Անիկա մեր գաղութի պատմութիւնն է, որ կերտուած է շնորհիւ մեր քաջ, տոկուն, աշխատասէր եւ ազգասէր մեծ հայրերուն եւ մայրերուն, որոնք տեսնելէ եւ ապրելէ ետք բարբարոս թուրքին եաթաղանը, անապատի դժոխքն ու անբացատրելի կեանքի դաժանութիւնը,  եկած էին այս հիւրընկալ երկիրը ու ստեղծած իրենց հայաբոյր օճախը:

Եւ տասնամեակ առ տասնամեակ, Լիբանանի հայութիւնը` ապաւինելով իր կամքին եւ կարողութեան, կը բռնէր վերականգնումի ճանապարհը, ցոյց տալով իր  մարդկային ու ազգային արժանիքները, որոնց հանդէպ տեղացի հասարակութիւնը` իր բոլոր շերտերով, միայն դրուատիքով եւ երախտագիտութեամբ կը խօսէին ու կը խօսին մինչեւ այսօր: Ու այդ ժամանակամիջոցին լիբանանահայութիւնը կը լծուէր իր սեփական կեանքի բարելաւման ու ազգային կառոյցներու շինութեան:

Փաստօրէն, հայութիւնը, ժամանակին դէմ կռուելով եւ իր սեփական ուժին ապաւինելով կրցաւ կառուցել եկեղեցի, դպրոց, միութիւն, մշակութային կեդրոն եւ ակումբ, որոնք կոչուած էին փոխարինելու մեր հայրենիքը` Արեւմտահայաստանը:

Աւելի՛ն. ժամանակի թաւալումին հետ լոյսին եկած այս կառոյցները դարձան ազգային պատկանելիութեան եւ արժանապատուութեան օճախներ, հայը հայ պահող կռուաններ, հայոց պատմութիւնը, գիր ու գրականութիւնը, եզակի մշակոյթն ու արժէքները պահպանող միջավայրեր ու հզօր բերդեր, որոնց շէնշող գոյութիւնը ապահովելու համար, Լիբանանի հայութիւնը չզլացաւ իր նիւթական ու բարոյական աջակցութիւնը ցուցաբերել, թեւ ու թիկունք կանգնիլ եւ, ի հարկին, իր կեանքը նուիրաբերել, իր լաւագոյն զաւակները զոհաբերելով` յանուն գաղութահայ կեանքի անվտանգութեան, բարօրութեան ու պաշտպանութեան:

Ահաւասի՛կ վերեւ յիշուած փառքի տարիներու խորհուրդն ու իմաստը, որուն բացակայութեան, դժուար թէ մենք այսօր հոս ըլլայինք, մեր նահատակ ընկերները յիշէինք ու անոնցմով ներշնչուէինք:

1975-ին չարաղէտ պատահարով մը կը պայթէր Լիբանանի պատերազմը, որ պիտի տեւէր 15 տարի` մահ ու սարսափ սփռելով ամէնուրեք: Եղբայրասպան, պարտադրուած, խելագար, անիմաստ եւ օտար ուժերու ծառայող պատերազմ մըն էր, որուն զոհ գացին բազմահազար անմեղ քաղաքացիներ եւ, մեր պարագային, նուիրեալ տղաներ ու հարազատներ:

Ու այդ չարաբաստիկ թուականէն կը սկսէր լիբանանահայութեան ճակատումի տարիները, հակառակ յայտարարուած դրական չէզոքութեան, որուն իրականացման համար հայութիւնը քաջաբար վերցուց նետուած ձեռնոցը եւ լծուեցաւ գաղութի պաշտպանութեան, աւելի ճիշդ պիտի ըլլայ ըսել` ինքնապաշտպանութեան:

Այո՛, ինքնապաշտպանութիւն, բառին ամէնէն վեհ, վաւերական իմաստով եւ կարեւորութեամբ: Որովհետեւ առանց այս ազգային բարձր գիտակցութեան, կամքին ու տոկունութեան, Լիբանանի երկնակամարին վրայ մենք դժուար թէ կարենայինք պահել մեր ֆիզիքական գոյութիւնը, մեր տեսակը, ազգային արժանապատուութիւնը:

Աւելի՛ն. առանց ինքնապաշտպանութեան դիմելու վճռակամ համոզումին, պատերազմի ստեղծած ահաւոր կացութեան մէջ հայութիւնը դժուար թէ կարենար  հայահոծ շրջանները կազմակերպել, քաղաքական ու մարդասիրական բազմատեսակ աշխատանքներու նախաձեռնել, ազգային ու սեփական կառոյցներու պաշտպանութիւնը իրականացնել, հայու դիմագիծի եւ պատկանելիութեան տիրութիւն ընել:

Մէկ խօսքով` հայութիւնը կրցա՛ւ ու յաջողեցա՛ւ ստեղծուած ճգնաժամին մէջ հայու խիզախ տեսակը յայտնաբերել, իր ո՛վ ըլլալը փաստել, ինքզինք պարտադրել եւ նուազագոյն կորուստով դուրս գալ դժոխային պատերազմէն:

Այդ օրերուն, իրօք, Լիբանանի հայաշունչ գաղութը, իր բոլոր շերտերով` առանց վարանումի եւ շտապօրէն համախմբուեցաւ իր հոգեւոր պետերուն, աւանդական կուսակցութիւններուն եւ քաղաքական գործիչներուն շուրջ, ցոյց տալով միասնականութեան եւ իրերօգնութեան ոգեշնչող պատկերներ, սիրոյ ու յարգանքի բացառիկ արտայայտութիւններ:

Երբ կ՛անդրադառնանք մօտիկ անցեալի մէջ արձանագրուած հաւաքական կամքի եւ մարտական գործունէութեան, այսինքն` ինքնապաշտպանութեան, պարտաւոր ենք սէգ ճակատով, հպարտութեամբ եւ բարձրաձայն խօսիլ, որովհետեւ Լիբանանի հայութիւնը այդ տարիներուն հրաշք գործեց, շնորհիւ իր միասնական կեցուածքին ու վճռակամութեան, այսինքն` սեփական ժողովուրդին տէր դառնալու բարձր գիտակցութեան:

Իսկ, այս կեցուածքին ու վճռակամութեան շնորհիւ, հայ երիտասարդութիւնը, իրեն թիկունք ունենալով երէց, վեթերան ընկերներու թէ հարազատներու հսկայ փաղանգներ, կրցաւ զէնք բարձրացնել բոլոր անոնց դէմ, որոնք կը սպառնային հայութեան ճակատագիրին եւ գոյութեան:

Հայ երիտասարդ թէ երէց սերունդներ, 15 տարիներ շարունակ զէնն ի ձեռին, տիւ եւ գիշեր, ամրան տօթին թէ ձմրան բուքին, հայահոծ թաղամասերու եւ շրջաններու, դպրոցներու, եկեղեցիներու թէ ակումբներու մէջ պահակութիւն ըրին, արթուն հսկեցին, ի հարկին մարտնչեցան, զարկին ու զարնուեցան, վիրաւոր ու նահատակներ ունեցան եւ կրցան պաշտպանել հայութիւնը, հայաբոյր կառոյցներն ու սեփական աշխատավայրերը: Միւս կողմէ, դառնութեամբ կը յիշենք օրինակ մը, որ կ՛առնչուի մեզի դրացի երկիրներու մէջ պատահած բարբարոս դէպքերու, որոնք տեղի ունեցան դեռ քանի մը տարի առաջ, ամբողջ մարդկութեան կուրցած աչքերուն եւ խլացած ականջներուն առջեւ:

Անոնցմէ մէկը, դարաւոր ազգի մը ողբերգութիւնն էր, ամբողջ ժողովուրդի մը բնաջնջումի ծրագիրը, որ սանձազերծուեցաւ եւ գործադրուեցաւ, այսպէս ըսած, ծայրայեղ իսլամ-բարբարոս-մարդակեր-հաւատադրժողներու կողմէ:

Խօսքը կը վերաբերի ութ հարիւր հազար եզիտի ժողովուրդին, որ, ցաւ ի սիրտ, ենթարկուեցաւ ներկայ ժամանակներու ամէնէն վայրագ ու տմարդի վերաբերումին, երբ հազարաւոր երեխաներ, կիներ, տարեցներ ու երիտասարդներ ողջակիզուեցան եւ տեղահանուեցան իրենց հազարամեայ բնօրրանէն, զինուորական ու քաղաքական խօլ արշաւներու եւ մրցակցութիւններու պատճառով, միջազգային ընտանիքին, այսպէս ըսած, մարդասէրի պսպղուն աչքերուն առջեւ:

Եւ ո՛չ միայն եզիտի, այլ նաեւ տարբեր ժողովուրդներ եւ փոքրամասնութիւններ ենթարկուեցան նման վայրագութիւններու եւ տեղահանուեցան իրենց հայրենիքէն:

Հարցում մը, որ ցաւով կ՛արձանագրենք, թէ ութ հարիւր հազար հաշուող այս խաղաղ ժողովուրդին մէջ չկայի՞ն ութ հարիւր կամ ութ հազար քաջորդիներ, որոնք զէնք բարձրացնէին, զարնէին ու զարնուէին, հերոսաբար կռուէին եւ պատուով նահատակուէին` ցոյց տալով իրենց ազգային արժանապատուութեան տեսակը:

Ո՛չ, սխալ չհասկցուինք, չենք ստորագնահատեր կամ չենք ուզեր մեղադրական աժան խօսքեր արձակել, այլ ընդհակառակը, կը ցաւակցինք ու կը խոնարհինք անոնց զոհերուն եւ տառապանքին առջեւ, իբրեւ հարազատ եղբայրներ եւ քոյրեր, ու պարզապէս, կ՛ուզենք յիշեցնել ողբերգութեան տարողութիւնը, ու այս պատեհ առիթով վկայակոչել դաշնակցական հսկայի մը, մեծ մտածողի եւ անկրկնելի հայդուկապետի` Նիկոլ Դումանի մարգարէական սա սրբազան պատգամը, թէ` «Ի՛նչ էլ լինի, թէ՛ թշնամուն եւ թէ՛ բարեկամին յարգանք ու պատկառանք ներշնչողը, դժբախտաբար, դեռ կոպիտ ուժն է: Մի ազգ, եթէ ուզում է մնալ յարգուած, եթէ չի ուզում կորչել, պէտք է լինի զէնքի ընդունակ. միշտ պէտք է լինի կազմ ու պատրաստ ինքնապաշտպանութեան համար, մանաւանդ քաղաքական ցնցումների վայրկեաններում»:

ՀՅԴ ԼԵՄ-ի «Րաֆֆի» մասնաճիւղի այս համեստ նախաձեռնութիւնը խորքին մէջ կը բովանդակէ բազմաթիւ իմաստներ: Ճիշդ է, առաջին անգամ չէ, որ նման պատուաբեր ձեռնարկներ կը կազմակերպուին մեր երիտասարդ տղոց կողմէ, որոնք մեր ժողովուրդին հետ կիսուիլ կ՛ուզեն իրենց հպարտութիւնն ու համոզումները:  Այդուհանդերձ, մեր առօրեայ դժուարութիւններուն եւ մտահոգութիւններուն առընթեր, երբ ականատես կ՛ըլլանք նման նախաձեռնութիւններու, ազնուական եւ հայաբոյր մտածումներու, արդէն բաւարարուածի զգացողութիւնը կը համակէ մեզ, ձեւով մը կը խրախուսէ, կը ներշնչէ ու մոռցնել կու տայ բազմաբնոյթ հարցերը, որոնք գոյութիւն ունին, կա՛ն, կը չարչրկեն մեր միտքերը, կը մղկտեն մեր հոգիները, եւ շատ  անգամ յուսահատութեան գիրկը կը մղեն մեզ` հաւաքաբար:

Սակայն, կայ մետալի միւս երեսը, ադամանդակուռ բաժինը, իսկականը:

Ի սկզբանէ յայտնենք, որ երբ նահատակութեան վսեմ գաղափարին մասին կը խօսինք կամ ընծայուած առիթին ընդմէջէն քանի մը նահատակ ընկերներու անունները կը վկայակոչենք, անոնց ծառայութեան, նուիրումին եւ քաջութեան հզօր արժէքն ու կարեւորութիւնը կը շեշտադրենք, երբեւէ չենք ուզեր առանձնացնել ոեւէ մէկը կամ միւսը, այլապէս նահատակներու յիշատակի օրը, անխտի՛ր, հայութեան եւ ազգային բարձրագոյն արժէքներու համար իրենց կեանքը նուիրաբերածներու օրն է, առանց գաղափարական, յարանուանական թէ կուսակցական խտրութիւններու:

Որովհետեւ, ազգային արժանապատուութեան եւ հայրենքին համար զոհուածը կը պատկանի բացառաբար ազգին, անիկա վեր է ամէն տեսակի ճղճիմ խօսքերէ եւ բռնազբօսիկ վերագրումներէ: Ուստի, նահատակներու յիշատակը յարգել, կը նշանակէ ազգովին վերակենդանանալ, ոգեշնչուիլ, արիանալ եւ խոնարհիլ անոնց ոգեղէն ներկայութեան առջեւ եւ ճակատաբաց խօսիլ մեր ժողովուրդին հետ:

Այո՛, նահատակներու յիշատակին նուիրուած օրը, այլապէս ալ անիկա տօն է: Մեր հերոս տղաներու սխրանքը վերյիշելու եւ անոնց հետ կրկին ապրելու առիթն է: Սուգի տրամադրութենէ ու խաւար խօսքերէ զերծ մնալն է, անոնց ժպիտին, մաքուր հոգիին, ազնուական սրտին ու հայաբոյր արարքին վեհութիւնը նորահաս սերունդներու սեփականութիւնը դարձնելն է, ճշմարտութիւնը ներկայացնելն է, նորէն պատմելն ու վկայակոչելն է, որ առանց նման առասպելատիպ տղաներու, հայութիւնը շատոնց վերացած կ՛ըլլար երկրագունդի երեսէն:

Աւելի՛ն. մեր նահատակ տղաները, մեր ազգային ցաւերուն, տառապանքներուն ու երազներուն երգիչներն են, կենդանի յուշարարները, մեզ զգաստութեան հրաւիրող մեծագոյն վկաները, հայոց մարտական ոգիին ամենապայծառ դէմքերը:

Անոնք իրենց արեամբ միւռոնեցին մեր կեանքը, իրենց խոյանքով եւ բացառիկ քաջագործութեամբ կանաչապատեցին մեր ճանապարհը, որպէսզի տէր ըլլանք մեր ազգային արժանապատուութեան, սեփական տունին, կառոյցին ու հայրենիքին:

Հայոց նահատակները բոլոր ժամանակներու ազգին փարոսներն են, որոնք կը լուսաւորեն ներկան ու նորահաս սերունդի ապագան: Անոնք անառարկելի եւ ամէնէն ապահով կռուաններն են, որոնց ազգը կրնայ վստահիլ` պահելու եւ պաշտպանելու իր տեսակը, հողը, ջուրը, օդն ու հայրենիքը:

Արդ, թերագնահատել ու ինչ-ինչ պատճառներով նսեմացնել նահատակ տղոց պանծալի յիշատակը, կը նշանակէ, անտարակոյս, որ տուեալ հաւաքականութիւնը, այս պարագային` ազգը, կորսնցուցած է իր վառ յիշողութիւնը, կողմնացոյցը, մարդավայել զգացողութիւնը, ազգային արժէքներ պաշտպանելու իմացական կարողութիւնը, հպարտօրէն շնչելու եւ ստեղծագործելու շնորհը, պատուով ապրելու եւ քաջաբար մեռնելու համոզումը:

Պահ մը երեւակայեցէք, որ Լիբանանի եղբայրասպան պատերազմի ահաւոր տարիներուն գոյութիւն չունենար դաշնակցական ակումբը, անոր մարտական հնոցը, դաշնակցականի տեսակը, դրոշմը, կնիքը, ՀՅ Դաշնակցութիւնը ինքնին:

Երեւակայեցէք, որ, իր կարգին, Դաշնակցութեան ողջ ընտանիքը, իր ծոցէն ծնունդ տուած չըլլար դաստիարակուած, գաղափարական եւ նուիրեալ տղաներու: Ի՛նչ պիտի ըլլար լիբանանահայութեան ատենի վիճակը, կացութիւնն ու ապագան: Մտածա՞ծ ենք երբեք այս ուղղութեամբ եւ կամ գոնէ մեր անմիջական շրջապատին փոխանցա՞ծ ենք իրաւ պատմութիւնն ու անուրանալի ճշմարտութիւնը:

Յայտնենք, որ մենք հոս չենք եկած, այս պատկառելի ամպիոնէն ինքնագոհի կամ խաչագողի կերպարը ներկայացնելու, չենք եկած ՀՅ Դաշնակցութեան մասին գովերգելու կամ փաստաբանելու, ՀՅ Դաշնակցութիւնը նման բարբաջանքներու պէտք չէ ունեցած ու պէտք ալ չունի, որովհետեւ այս կուսակցութեան ողջ պատմութիւնը` իր անցեալով ու ներկայով եղած է ազգային երազներու իրականացման ամուր շղթայ, գաղափարական աշխարհի ձեւաւորման շտեմարան, հայութեան եւ Արարատին նուիրուելու սխրանքի ու զոհողութեան հնոց:

Սա չի նշանակեր երբեք, որ 129-ամեայ մեր կուսակցութիւնը դրախտի մէջ կառուցուած կազմակերպութիւն մըն է, քաւ լիցի, ու անոր շարքերուն մէջ ծառայող ընկերները մէյ-մէկ մոնազներ, անապատայիներ կամ սուրբեր են եղած:

Ո՛չ, երբեք:

Անոնք` այս կուսակցութեան անդամագրուած եւ ծառայութեան կոչուած մեր տղաքը, ինչպէս անցեալին, նաեւ այսօր, ունեցած են թերութիւններ ու գործած են սխալներ:

Այո՛, համարձակօրէն կրնանք ըսել, որ ՀՅ Դաշնակցութիւնը, իբրեւ ազգային կուսակցութիւն, հայ ժողովուրդի տառապանքէն եւ իտէալներէն ծնունդ առած կազմակերպութիւն, չէ սխալած իր ազգային ու գաղափարական ըմբռնումներուն մէջ, չէ դաւաճանած իր նուիրումի եւ հայրենապաշտութեան հաւատոյ հանգանակին, այլ սխալած կրնան ըլլալ կուսակցականներ, պատասխանատուներ, սխալած կրնանք ըլլալ մենք` մահկանացուներս, բայց երբեք` դաշնակցականութիւնը:

Աւելի՛ն. ՀՅ Դաշնակցութիւնը, շնորհիւ իր կազմակերպական կուռ ուժին ու ազգային դաւանանքին, իր շարքերէն ծնունդ տուած է  նահատակ ընկերներու, որոնք իրենց կեանքը նուիրաբերած են յանուն հայրենքի ազատութեան:

Այլապէս, առանց վերեւ յիշուած ճշմարտութեան, ինչպէ՛ս պիտի կարենանք արժեւորել դաշնակցական ակումբին եւ այդ հնոցին մէջ կազմաւորուած նահատակ ընկերներու յիշատակը:

Ինչպէ՛ս պիտի կարենանք ըմբռնել, թէ Ամանոս շրջանի, ՀՅ Դաշնակցութեան «Սողոմոն Թեհլիրեան» ակումբի ԼԵՄ-ական ընկեր, 21 տարեկան Գէորգ Աշճեան, 1978-ին, իր ընկերներուն հետ, հերոսաբար դէմ կը դնէր ակումբին վրայ յարձակող 200 զինեալներու եւ իր արեամբ կը փրկէր դաշնակցական ակումբի ու շրջանի հայութեան արժանապատուութիւնը:

Ինչպէ՛ս պիտի կարենանք հասկնալ 23-ամեայ ԼԵՄ-ական ընկեր Ժոզէֆ Պիլէզիկճեանի պատրաստակամութիւնը` իր շրջանի` Ռաուտայի ժողովուրդին անմիջական կարիքներուն հասնելու, 1990-ի ահաւոր ռմբակոծումին տակ, եւ զոհ դառնալու անարգ հրթիռի մը:

Ինչպէ՛ս պիտի կարենանք արժեւորել 20-ամեայ ԼԵՄ-ական ընկեր Կարօ Գոլանճեանի պատասխանատուութեան գիտակցութիւնը` իբրեւ ընկերակից ՀՅԴ Բիւրոյի անդամ ընկեր Սարգիս Զէյթլեանի:

Անոնք դաւադիր ուժերու կողմէ 1985-ին կ՛առեւանգուէին եւ միասնաբար կը  կիսէին հակադաշնակցական վատոգի արարքներու զազրութիւնը:

Աւելի՛ն. Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին աւերիչ եւ մահասփիւռ ճակատագիրը իր ուսերուն շալակած դաշնակցական երիտասարդութիւնը, նաեւ դէմ յանդիման կը գտնուէր յաւելեալ պատասխանատուութեամբ եւ նուիրումի ոգիով ստանձնելու գերագոյն զոհաբերութիւնը` Հայ դատի նուիրական աշխատանքներուն մասնակցութիւն բերելով, եւ ի պահանջել հարկին իր թանկագինը` գարուն կեանքը ընծայելու ազատութեան ու անկախութեան բագինին:

Փաստօրէն, ԼԵՄ-ական անզուգական ընկեր Վաչէ Տաղլեան, իր նոյնատիպ ընկերներուն հետ, 1983-ին կը խոյանար Լիզպոն, հարուածելու թրքութեան որջը: Լիզպոնի մեր հինգ լուսաւոր եւ աստուածային դէմքերը, իրենց սրբազան արարքով եւ հայրենապաշտութեան անկրկնելի կեցուածքով մը ցոյց կու տային ազգասիրութեան վեհագոյն օրինակը:

Ինչպէ՞ս կարելի է խօսիլ ԼԵՄ-ական ընկեր Մհեր Ջուլհաճեանի մասին, եւ մտքով ու հոգիով չթեւածել ազատ ու անկախ Արցախի լեռներուն վրայ:

Որովհետեւ առանց Արցախի հերոս ժողովուրդի տառապանքի ու յաղթանակի պատմութիւնը իմանալու, պիտի չկարենանք լաւապէս հասկնալ մեր այս ընկերոջ հոգիին մեծութիւնը, մտքին պայծառութիւնն ու սրտին տոկունութիւնը:

Իրօք, ընկեր Մհերի ազգային, գաղափարական ու մարդկային կազմաւորումին գեղեցկութիւնը կը կայանար այն յատկութեան մէջ, որ մեր ընկերը չզլացաւ իր գիտական միտքը, ազնիւ հոգին, մարտականի պահուածքն ու դաշնակցականի խոր ըմբռնումները ի սպաս դնել արցախեան ազատագրական պայքարին:

Ընկեր Մհեր, 1993-ին, իր կեանքը ընծայեց յանուն հայոց նորագոյն ազատամարտին, որ յաղթանակով պսակադրուեցաւ շնորհիւ Մհերներու եւ աւելի քան 5000 նահատակներու ու բազմահազար վիրաւորներու:

(Շար. 1)

Խօսք`  արտասանուած ՀՅԴ ԼԵՄ-ի «Րաֆֆի» մասնաճիւղին կողմէ կազմակերպուած նահատակներու նուիրուած ձեռնարկին, 19 սեպտեմբեր 2019:

Share This Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)