Անկախութիւնդ Շնորհաւոր` Հայաստան

ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

21 սեպտեմբեր է, եւ հայրենիքիս անկախութեան տարեդարձն է: Ինչպէս միշտ, դարձեալ հայուն աչքերը հպարտութեամբ կը նային եռագոյնին: Հայրենիք ըսի, Հայաստա՛նը, պէտք է որ շեշտէի, որուն գաղափարը իր մէջ խտացնող ամբողջութիւն մը ունի:

Համայն հայութեան համար Հայաստանը մեր ժողովուրդի ազգային ազատագրական պայքարի ամրակուռ խարիսխներէն հիմնականն է:

Այս եւ նման զանազան գաղափարներով ամբողջացուած նախադասութիւնները հազար անգամ կրկնուած եւ մաշեցուցած են տետրակներու ճերմակ էջերն ու մամուլի սիւնակներու տողերը: Բայց կը կրկնենք առ ի յիշեցում ու նաեւ` հպարտանք:

Որովհետեւ ներկայ մեր հայրենիքը կը ներկայացնէ անցեալ դարու առաջին քառորդին պատմական ազատ եւ անկախ Ա. հանրապետութեան շարունակութիւնը` իր բոլոր ազգային արժէքներով: Միայն հոն է, որ կ՛ապահովուին ազգային մեր գոյատեւման բոլոր բաղադրիչները, եւ ուր խարսխուած է մեր ժողովուրդի նկարագիրը, եւ որուն վրայ նաեւ Ս. Մեսրոպի տեսիլքը կայ եւ խիզախութիւնը` հայ բանակին, հայ զինուորին եւ հայ ռազմիկ ազատամարտիկին:

Ու գաղտնիք մը չէ: Հայաստանը մեր բոլորին հայրենիքն է: Համայն հայութեան պատկանող հողատարածք: Եւ…

Դարերու պատմութիւն ունի մեր այս երկիրը: Հարազատ եւ հարուստ: Անոր մէկ ծայրը թաղուած է հրաշալի անցեալի մէջ, ուրկէ դարեր առաջ գողթան երգիչներ դիւցազնական երգեր հնչեցուցած էին եւ ծնունդ տուած` իւրայատուկ մշակոյթի: Յետոյ, անոնց յաջորդած էին թագաւորներ, թագաւորութիւններ, իշխանական տուներ, պատերազմ, անհաւասար կռիւ, եւ ապա` կործանում, հալածանքներ, ջարդ, կոտորած, տեղահանութիւն եւ հողատարածքի կորուստ, գերութիւն: Բայց երբեք չմոռնանք, որ վեց հարիւր տարի գերի մնալէ ետք ալ հիմնուած է Ա. հանրապետութիւն: Անկախ երկիր: Պետականութիւն:

Հայաստանը միշտ կռուախնձոր եղած է դրացի եւ այլ երկիրներու միջեւ: Սակայն  շնորհիւ իր զաւակներու կամքին, հաւատքին եւ յոյսին եւ, ինչո՞ւ չէ, նաեւ վրէժխնդրութեան եւ հերոսական մարտնչումներուն` իր անկախութիւնը գրած է նոյն իր զաւակներուն ձեռքով եւ զայն յանձնած` պատմութեան:

Այս բոլորը իբրեւ սփիւռքահայ կ՛ըսեմ եւ կ՛ուզեմ նաեւ յիշեցնել նոյն այս մեր հայրենիքի անկախութեան տարեդարձին առիթով: Լաւագոյն պատեհութիւն:

Պէտք է գիտնալ, որ երկրի մը անկախութիւնը անհրաժեշտութիւն է եւ մեծ արժէք կը ներկայացնէ նոյն հողին վրայ ապրող ժողովուրդի կենսունակութեան, բարգաւաճման ու ուժականութեան:

Եւ ահա… 21 սեպտեմբեր 1991:

Աշխարհը կրկին անգամ ճանչցաւ, որ երկրագունդի վրայ երկիր մը կայ ազատ եւ անկախ, եւ որ կը կոչուի Արմենիա: Ու հայուն համար այս թուականին մէջ կայ թէ՛ խորհուրդ եւ թէ՛ պատգամ: Վերջապէս, հայը կրկին անգամ գտած էր անկախ ապրելու, գործելու եւ մտածելու իր հպարտութիւնը: Անոր համար մեր երկրի դրացիները իրենց բանակներով եւ դիւանագիտական զէնքերով սկսան մօտէն հետեւիլ մեր բոլոր շարժումներուն:

Ու անկեղծօրէն ըսելով, իբրեւ սփիւռքահայեր, կը զգանք, որ հայրենիքը մեր գոյութեան սիւնն է եւ անոր յառաջընթացը նախապայման նկատած ենք: Մեր երկրի անկախութիւնը երազած էին մեր մեծերը, ու անոնցմէ ետք նաեւ մենք` իբրեւ հարազատ ժառանգորդները, եւ ահա շուրջ երեք տասնամեակներէ ի վեր դարձած ենք ականատեսներ: Մեզի բախտ վիճակուեցաւ զայն տեսնել: Ազգային հպարտանք:

Պայման չէ բարձրաձայն խօսիլ մեր հայրենասիրութեան մասին: Բոլորիս համար ալ Հայաստանի ազատ եւ անկախ ըլլալը փայփայուած երազանքն էր, եւ որ իրականութիւն դարձաւ: Որովհետեւ բոլորս ալ քաջատեղեակ ենք, թէ անկախ եւ ազատ հայրենիքը անհուն հպարտութիւնն է իւրաքանչիւր հայուն: Եւ պէտք է, որ ըլլայ:

Հայրենիքը յոյս է եւ հաւատքի նշան: Նոյնիսկ կեանքի կանչ եւ հզօրութիւն ոգեշնչող: Հայրենիքը հաւատքի աղբիւր էր մեր դասագիրքերուն մէջ: Իսկ մեր ակումբներէն ներս հայրենիքի սէրը ըլլալն էր: Կարելի չէր զայն սակարկել: Բոլորս ալ կը հաւատայինք, որ հայրենիքն է մեր բոլորի կեանքի բանալին: Այդ օրերէն իսկ Հայաստանը մեզի համար յուշ չէր, այլ` ոգի:

Այսպէս եւ այս տեսլականով ու ոգիով մեզ մեծցուցած էին մեր մեծերը` ծնողք, վարիչ, առաջնորդ, եւ այսպէս ալ մեծցանք ու մինչեւ հիմա մեր նոր սերունդին իբրեւ ժառանգ կը փոխանցենք, նաեւ` իբրեւ սուրբ եւ գերագոյն ու ազգային յանձնառութիւն: Այս ձեւով է, որ սփիւռքահայու մեր սիրտն ու միտքը միշտ կը պահենք հայրենիքի հետ:

Միայն գնահատական մը տալու միտում մը չունին այս տողերը:

Ճիշդ է, որ այսօր ազգովին կը նշենք մեր հայրենիքի անկախութեան տօնը: Եւ ահա առաջին իսկ հերթին եւ անպայման կը յիշենք արցախեան մեր հերոսամարտը: Բառերով, տողերով կամ էջերով կարելի չէ, անհնար է արտայայտել այն հպարտախառն ուրախութիւնը, որ մեզի պարգեւեց Արցախի յաղթանակը: Այս ուրիշ հպարտանք է… ուրիշ էջ:

Իսկ այսօր մեր ազգին առջեւ ծառացող շատ հարցեր կան տակաւին: Կը տեսնենք, կը զգանք, կ՛ապրինք: Ճիշդ է եւ բնական է, որ իր անկախութենէն ետք նոր յոյսեր շարուեցան մեր կեանքի հորիզոններու վրայ: Ճիշդ է, որ շուրջ երեք տասնամեակներէ ի վեր մեր երկիրը շատ մը փորձառութիւններէ անցաւ: Յաճախ դաժան: Բայց այս բոլորէն առաջ պէտք է քաջութիւնը ունենանք մենք զմեզ դիտելու, թէ ո՛ւր հասած ենք:

Տակաւին տարի մը առաջ թաւշեայ յեղափոխութիւնը եկաւ եւ նորոգեց հայուն միտքն ու հոգին: Անկասկած: Բայց այսքանը բաւարար չէր: Բոլորս ալ, անխտիր, մեր սպասած, երազած դրախտը միշտ կը փնտռէինք եւ կը փնտռենք մեր երկրին մէջ:

Իրականութիւն է, որ ներկայիս մեր երկիրը ներքին եւ արտաքին փոխանցման դժուարին պահեր կ՛ապրի: Անկասկած: Անոր համար բոլորս ալ հակասական եւ անհաւասար տրոփումներ ունինք: Բնական է եւ մարդկային: Ուստի մեզի կ՛իյնայ աշխատիլ միասնաբար զինք պահել աշխարհի կեանքի ամէնօրեայ յայտագրին մէջ: Հայաստանը եւ անոր հզօրութիւնը, անկախութիւնը եւ հպարտութիւնը մեր բոլորի արեան մէջ պահել:

Սակայն մի՛ մոռնաք, որ միշտ չենք կրնար լաւի եւ վատի նկատմամբ անտարբեր մնալ: Հարցերը միայն լոյսին բերելը լուծում չէ: Էականը անոնց լուծման ձեւն ու ուղին որոշելն է: Զիրար հասկնանք: Զիրար գնահատենք եւ առաջ երթանք: Այս ձեւով Հայաստանը իր բուն նպատակին վերադարձուցած կ՛ըլլանք: Նաեւ ճիշդ է, որ հոն ամէն «բան» ճերմակ չէ: Բայց ամէն բան ալ «գորշ» գոյն ալ չունի: Սա կը նշանակէ, որ մարդիկ, մտածող ու մտահոգ մարդիկ,             անտարբեր չեն այս բոլոր իրականութիւններուն նկատմամբ:

Այս բոլորը շատ յաճախ կրկնած ենք ու նոյնիսկ` շեփորած: Սխալներ կան, եղած են եւ պիտի ըլլան, քանի կը գործենք: Սակայն, արդարացնելէ աւելի, կը կարծեմ, որ զանոնք սրբագրել է պէտք: Նոր խորք տալ մեր կեանքին: Նոր թարմութիւն: Խոհեմ քայլ: Խելամիտ պետական ներքին եւ արտաքին ազգային քաղաքականութիւն: Եւ անպայման, ազգային ինքնագիտակցութեան մէջ` քաղաքական առողջ միտք:

Նպատակներն ու անոնց իրականացումները բազմազան են, եւ անոնց ընտրութիւնը կախեալ է միայն մեր կամքէն: Մեր ազգային գիտակցութենէն:

Պարտաւոր ենք միասին աշխարհին ցոյց տալ մեր ժպտադէմ ու փայլուն ներկան: Անկողմնակալ եւ դրական: Մեր հարցերը ենթագիտակցութենէ գիտակցականի բարձրացնելը մեծ արժանիք մըն է: Մաքրագործենք մենք զմեզ` բարեխիղճ տրամադրութեամբ: Ու այս իրականութեան համար լայնախոհ եւ լայնամիտ մարդոց ներկայութեան համախմբումն է կարեւորը:

Նման ցանկութիւններու իրականացման համար երիտասարդ սերունդը կարեւոր ներկայութիւն է: Մեր նոր սերունդէն կախեալ է մեր երկրի ապագան: Երիտասարդութեան կը պատկանի հինը` նորով փոխարինելու յարմարագոյն ձեւերը, փնտռելու աշխատանքը, աւանդը պահելու ճիգը: Առիթ տանք: Արդիական գաղափարներով օժտուած գիտակից ուսանողութիւնն է, որ նոր հայութիւն կրնայ ստեղծել:

Հպարտութեամբ կրկնած ենք: Այսօր հոն նոր սերունդ մը կ՛աճի: Ականատեսներ ենք: Հիանալի սերունդ մը: Մեր սերունդէն շատ աւելի լաւ եւ ուսումնատենչ ոգիով զինուած: Առիթ տանք: Լաւ, հպարտ, հզօր եւ հաստատ երկիր մը ունենալու արմատները մեր բոլորի մտքերուն եւ հոգիներուն մէջ են: Մեր կեանքին համ եւ հոտ կու տան: Ազգային ջերմութիւն:

Նաեւ ճիշդ է, որ հոն թերութիւններ, անյաջողութիւններ կան, պիտի ըլլան, բայց կարելի է խուսափիլ, երբ քիչ մը աւելի խստապահանջ ըլլանք նախ մենք մեր հանդէպ: Բոլոր հարցերն ալ լուծելի են: Էականը մեր այդ թերութիւնը միասնաբար վերացնելու ցանկութիւնն ու պատրաստակամութիւնն է:

Հաստատ գիտենք, որ նոր միջոցներու անհրաժեշտութիւնը նոր ու լայն դռներ կրնայ բանալ: Ու այս մէկուն համար իւրաքանչիւր սերունդ պարտաւորութիւն ունի նախ հանդէպ իր անձին եւ ապա` իր հայրենիքին եւ ազգին: Բայց գոնէ բոլորս ալ պատրաստ ըլլանք` յանձն առնելու եւ մեր ուժերու մէկտեղումը ապահովելու: Պատեհութիւններ չեն պակսած:

Գիտենք, որ մեր երկիրը ներքին եւ նոյնքան ալ արտաքին աշխարհի տարբեր հոսանքներու տակ կը շնչէ: Հասկնալի եւ նոյնքան ալ անհասկնալի է այս իրականութիւնը: Լա՛ւ յիշեցէք, օտարներու պատնէշները յաղթահարող ազգը ինչպէ՞ս չի կրնար ինքզինք յաղթահարել:

Ուստի…

Արդ, անկախութեան տօնդ շնորհաւոր, մեր անկախ հայրենիք եւ հայ ժողովուրդ:

 

 

Share This Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)