Մեր Հայրը (Ստեփան Պաղտիկեանի (Չիֆ) Յիշատակին)

Արդէն քառասուն թերթիկներ պատռուեցան օրացոյցէն, անցան քառասուն օրեր, որոնց ընթացքին շատեր եկան քու առյաւէտ հեռացումիդ համար ցաւակցութիւն յայտնելու, բաժնեկցելու մեր սուգը եւ հոգիիդ լուսաւորութիւն հայցելու, բոլորին սիրելի Ստեփան (Չիֆ):

Արդէն քառասուն օրեր առաջ մեզմէ, քու սիրելիներէդ եւ հարազատներէն բաժնուեցար վերջնականապէս` երթալու անդենական:

Գուրգուրոտ եւ հոգատար էիր մեզի հանդէպ, միշտ հետամուտ ամէնէն լաւն ու կատարեալը տալու, մեզ դէպի ուսում ուղղելու, կրթելու իբրեւ մարդ ու հայ: Սակայն քու ուշադրութիւնդ եւ նուիրումդ միայն ընտանիքովդ չէին սահմանափակուեր, այլ մօտիկ էիր եկեղեցւոյ ու ակումբին, որովհետեւ կը հաւատայիր, որ իւրաքանչիւր անհատ նաեւ իր բաժինը ունի ազգին տալիք: Կը սիրէիր միութենական կեանքը, քու կարելիդ կ’ընէիր նեցուկ կանգնելու անոր, անդամ էիր ՀՅԴ «Սարդարապատ» կոմիտէին:

Սակայն այս բոլորին կողքին ճանչցուած էիր քու սիրած եւ քեզի հարազատ Պուրճ Համուտի մէջ, եղբօրդ` Զարեհին հետ, քու հաստատած «Չիֆ» ճաշարանովդ, ուր մատուցուած համադամ ճաշերով, քու սիրալիր եւ հիւրընկալ վերաբերումովդ գրաւեցիր օտարներն ու հայերը, անուն կերտեցիր եւ մինչեւ վերջ ալ պահպանեցիր ճաշարանին վարկն ու իւրայատկութիւնը: Լիբանանի տարբեր կողմերէն մարդիկ Պուրճ Համուտ կու գային «Չիֆ»-ին յարկին տակ համով պատառ ուտելու, ոմանք արդէն բարեկամներ եղած էին ճաշարանին եւ քեզի:

40 օրեր թաւալեցան, սակայն տակաւին կորուստդ ընդունիլը դժուար է, այդպէս ալ պիտի մնայ: Շատ բան կայ ըսելիք, սակայն հիմնականօրէն կարօտը տիրական կը մնայ: Մեր մաղթանքն է, որ հոգիդ մնայ լոյսերու մէջ եւ յաւիտեան արքայութեան մէջ ննջես:

Պիտի յիշենք քեզ յաւերժ:

Դուստրերդ`
ՑՈԼԻՆ, ԿԱՐԻՆ ՈՒ ԱՐԻՆ 

Share This Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)