50 Տարի Առաջ (26 Յուլիս 1969)

Ապրի՛ք, Տղաք

Նոր սերունդը կ՛ապրի:

Մեր մանուկները կ՛անցնին: Կ՛անցնին օտար ափերուն ծնած, հասակ նետած հայ ժողովուրդի այն զաւակները, որոնք կը մեծնան` առանց երբեմնի բարդոյթին:

Կը մեծնան` իրենց շրթունքին ունենալով անունը երկրի մը, որմէ զրկուած կ՛ապրին: Քաղաքացիներ են իրենց երկրորդ հայրենիքներուն: Հաւատարիմ տարր` վարժարաններու մէջ կը բանան իրենց լեզուն, իրենց աչքերը եւ հոգին հաւասարապէս հայրենիքին եւ տեղական հայրենիքի լեզուին:

Յարգա՛նք` հազարաւոր այն մատղաշ փոքրիկներուն, որոնք հայկական վարժարաններու մէջ կ՛աճին` իրենց հոգիները լեցնելով մեր պատմութեան ու մեր մշակոյթի հարստութիւններով:

Այն օրերուն որքա՜ն յուզիչ է դիտել այն աղուոր տղաքը, որոնք իրենց հպարտ ճակատներով, հայութեան արժէքներով լեցուն հոգիով եւ աչքերով կ՛առնեն իրենց հայութեան վկայականները:

Այո՛, որքան հպարտ ենք մենք, երբ 11, 12, 13 տարեկան մեր զաւակները, զինուած` հայ ազգային պատմութեամբ, թրծուած` հայերէնի բուրաստանին մէջ, մեծցած` մեր երգերու տաքութեամբ, մեր շարականներու օրհնութեամբ, բեմերուն վրայ, իրենց սպիտակ կեանքը` սպիտակներու մէջ, յուզումնալի, կու գան ուխտելու աղուոր պարզութեամբ: Կ՛ուխտեն իրենց թոթով լեզուներով, իրենց ստացած հաւատքով` չմոռնալու այն յարկը, որուն մէջ իրենք ապրեցան ամէն օր կախարդականօրէն հայեցի մթնոլորտի մը մէջ: Մեծցան հայոց պատմութեան մեր բոլոր հերոսներուն հետ, մասնակցեցան անոնց բոլոր ճակատամարտերուն, յաղթանակներուն, տխրեցան հայ ժողովուրդի տառապանքներով: Տակաւին, անոնք խանդավառուեցան հայ գրականութեան գոհարներով: Կարդացին Դ. Վարուժան, Սիամանթօ, Չարենց: Խանդավառուեցան Շիրազով, յուզուեցան Երուխանով, Լ. Բաշալեանով:

Արդար հպարտութեամբ մենք կը կրկնենք յաճախ, որ անոնք մեր ապագան ու յաւերժութիւնը մարմնաւորող յաւիտենականութեան քաջարի դրօշակիրներն են, անոնց կուռ ու հաւատաւոր շարքերուն կ՛երթայ մեր ցնծութիւնը, թէ անստոյգ իրականութիւններու, տիրող խաւարներու մէջ անոնց ժպիտը պայծառ ու գօտեպնդիչ երդում մըն է:

Մեր զաւակները զինուած չեն միայն գիտութեան լոյսով, այլեւ պաշտպանուած են հայեցի դաստիարակութեան վահանով` ձուլուած Հայ եկեղեցւոյ, դպրոցի, հայրենիքի եւ իտէալներու անժանգ ու անկորնչելի սրբութիւններով:

Ահաւասիկ այսօր, բեմերէն ժպտուն, ամօթխած, բայց հաւատաւոր տղաք կը մտնեն փառքի, կապոյտ երազի եւ յաւերժութեան ճամբան: Անոնք կու գան` դառնալու փոքր ածուին նոր ու աւշալի հաստաբուն կաղնիները:

Ազգային եւ Հայ դատի զարթօնքի այս օրերուն, երբ մեր պատմութեան ամէնէն ճակատագրական ճակատամարտի յաղթանակին յաւերժութեան համար կը բարձրացնենք յուշարձան¬կոթողներ, երբ մեր ցեղին ու հայրենիքին հնագոյն ժառանգութիւններու եւ մշակութային արժէքներու 2750¬ամեակներու փառատօներով կը գինովնանք, մե՛նք` սփիւռքի մէջ ծնած ու մեծցած սերունդներս, մե՛նք` քանիցս հայապահպանման գործին մէջ իբրեւ անպիրկ աշխատաւոր մեղադրուած, ահաւասիկ կանգնած կը յայտարարենք, թէ հեռու մեր սնուցիչ երկրէն, մեր սերունդը, այս դժնդակ պայմաններու մէջ իսկ, կերտեց վերացական եւ շնչաւոր կոթողներ սփիւռքի մեր ամէնօրեայ սարդարապատներուն մէջ:

Այսօր, զօրացած հայոց պատմութեան ու հայ գրականութեան հնոցին մէջ, հազար անգամ 2750 հաւատաւոր զինուորներ կու գան իրենց ձայնը միացնելու մեր յաղթական քայլերգին:

Մենք կը հաւատանք, որ անոնք սրբութեան նման բարձր պիտի պահեն այն բոլորը, զորս ժառանգեցին մեզմէ:

Անոնց աչքերուն մէջ խիզախութեան ուխտը կայ, անոնց բերաններուն մէջ իրենց անուններէն աւելի երկու մեծ անուններ կան. Հայաստան ու հայութիւն:

Անոնց սրտերուն մէջ կայ մեծցած գրասեղաններէն սկսեալ հերոսութիւնը ազգավայել:

Անոնց աչքերուն մէջ անթեղուած է կրակը մեր պատմութեան, անոնց հոգիներն ու մտքերը հերկուած են մեր հարուստ ժառանգութեամբ, անոնց լեզուն ջրդեղուած է մեր ոսկեղենիկ հայերէնով:

Նայեցէ՛ք այդ փաղանգի ամէն առողջ օղակի աչքերուն, տեսէ՛ք այնտեղ ծաղկած Հայաստան մը, տեսէ՛ք այնտեղ անսասան Արարատ մը, ու եթէ կրնաք, մի՛ համբուրէք մաքուր ու ջինջ յոյսերու յառած իրենց աչքերը, պայծառ ու հպարտ իրենց ճակատները:

Գլխարկնե՛րը վար, մեր նոր սերունդն է, որ կ՛անցնի: Կ՛անցնի երկրորդ հայրենիքի այս ջերմ ճամբաներէն` առաջին հայրենիքի լոյսերուն յառած իր աչքերը ակնապիշ:

Կ՛անցնի սերունդ մը` զինուած նորանոր վկայականներով, ժպտո՜ւն ու հպա՜րտ:

Ոտքի՛, բոլորս յարգելու մեր ապագան ու կոչելու միաբերան.

– Ապր՛ք, սիրելի՛ տղաք, ու ձեզմով ապրինք մենք, մեր ազգը:

ԱՐՄԷՆ ՏՕՆՈՅԵԱՆ

Share This Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )