Խմբագրական. Կրթական Մարզի Վերաիմաստաւորման Ուղիներ (Ուսուցչաց Տօնին Առիթով)

Պայմաններու բերումով կանանց եւ ուսուցչաց տօները, անմիջական յաջորդականութեան առընթեր, ըստ էութեան փոխառնչուածութեան երեւոյթ կը պարզեն: Խօսքը` ուսուցչական ասպարէզին բացարձակ մեծամասնութիւնը կանանց վերաբերելու իրողութեան մասին է:

Փորձենք հարցը դիտարկել հայրենիքի եւ այս պարագային լիբանանահայ կրթական միջավայրին մէջ նկատելու համար, որ մանկավարժութեամբ զբաղողները ընդհանրապէս` տնօրէններէն մինչեւ տարբեր բաժիններու ուսուցիչները, կիներ են: Կրթութեան ոլորտի պետական կառավարումը սակայն մեծ մասամբ կը զբաղցնեն տղամարդիկը` նախարարէն սկսեալ մինչեւ խորհրդականներ,  բաժիններու պետեր կամ վարչութեան անդամներ: Ուրեմն կրթութեան ոլորտի վարչակառավարումը ստանձնած են տղամարդիկ, մինչ ուղղակի դաստիարակութիւնը` կանայք, եթէ ուզենք գծաքաշով բաժնել երկու ուղղութիւններու դաշտին մէջ գործողներու խումբերը:

Կազմուելիք կառավարութեան կրթութեան ոլորտի թեկնածուներուն մէջ սակաւաթիւ կ՛ըլլան կիները, իսկ ուսուցչական ասպարէզի դիմողներուն մէջ մանրադիտակով կը փնտռուին տղամարդոց անունները:

Այսօրուան ընկերաբանութիւնը հաւանաբար պէտք է բացատրէ այս զոյգ իրավիճակներուն գոյացման պատճառները: Միտումները կը թուի, որ երկու ուղղութեամբ  կարծրատիպերը կը տանին դէպի յաւելեալ արմատաւորում:

Անկախ այս զուգընթաց պատկեր ունեցող երեւոյթէն, կան նաեւ դիտարկելի այլ խնդիրներ, որոնք ուսուցիչներու տօնին առիթով կ՛արժէ ուրուագծել` կրթական մեր համայնական մտածողութեան ձեւաւորման մէջ նկատի ունենալու նպատակով:

Դարը արագօրէն տեղեկացուած ըլլալու ժամանակներով կը յատկանշուի: Եթէ մէկ կողմէ պաշտօնական լրատուամիջոցը լուր փոխանցելու հիմնական առաքելութիւնը կ՛իրականացնէր, եւ միւս կողմէ դպրոցը գիտելիք, լեզու եւ մտածելու եղանակ կը դասաւանդէր, այսօր պէտք է տեսնել, որ երկուքին գործառոյթներու ազդեցիկութիւնը առնուազն նոյնը չէ:

Բաց համակարգը ինքնատեղեկանալու եւ ինքնուսումի հեշտ եւ ամենահասանելի միջոցները տրամադրած է: Եթէ պահ մը զանց առնենք ֆինլանտական կրթակարգի  յեղաշրջումի նոր համակարգը, ապա ընդհանուր առումով դպրոցը ամէնէն դասական հաստատութիւնը կը մնայ 21-րդ դարու յարափոփոխութեան մէջ: Ինչ ալ տանք իբրեւ իրավիճակի բնութագրում` գերծանրաբեռնուածութիւն, աւանդական կրթակարգի պահպանողականութիւն, յամենայնդէպս ծրագիրները, որոշ փոփոխութիւններով, հիմնականին մէջ կը մնան նոյնը:

Ուսուցիչը, այս պարագային հայ ուսուցիչը, բաց համակարգին եւ դասական կրթակարգին միջեւ հաւասարակշռութեան բանաձեւը գտնելու  եւ կիրարկելու հրամայականին առջեւ է: Մեքենական տեղեկագիտութենէն, շարժուն պատկերներով գրաւիչ հրամցուած նիւթերէն, կայծակնային թարգմանութիւն կատարող համակարգչային ծրագիրներէն եւ գիտական, գրական, իմաստասիրական, պատմական, մշակութային, եւ որեւէ դասանիւթի հետ կապուած որոնումի նշանի սեղմումով ստացուած հսկայական գրութիւններէն զատ հաւանաբար հոգեկերտուածքի խմորումներուն մասնակից մարդու գործառոյթներուն վերաիմաստաւորման անհրաժեշտութեան առջեւ կանգնած է: Ո՛չ միայն առանց շրջանցելու վերը նշուած այսօրուան դիւրութիւնները, այլ ընդհակառակը, զանոնք լիարժէք օգտագործելով եւ օգտագործել տալով:

Եթէ իսկապէս կը հաւատանք, որ ժամանակին հետ քայլ պահող հասարակութեան ձեւաւորման համար աւելի քան անհրաժեշտ ոլորտ է կրթութիւնը, այդ պարագային առաջին հերթին հրամայական է 21-րդ դարու պայմաններուն հաղորդ, կրթութեան արժէքային համակարգը կրող եւ մանաւանդ այդ արժէքները նորարար  ձեւով փոխանցող ուսուցիչը: Ուսուցչական մարդուժի պատրաստութիւնը, որակաւորումը կ՛առաջնորդէ արդիւնաւէտ կրթական քաղաքականութեան. արդիւնաւէտ կրթութիւնը` առողջ, տեղեկացուած, գիտակից եւ արժէքային համակարգ կրող հասարակութեան:

Share This Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)