«Պէտք Է Այնպիսի Ձեւով Գործենք Եւ Աշխատինք, Որ Կարողանանք Յառաջիկայ Տասնամեակներուն Համար Սերունդ Պատրաստել» «Ազդակ»-ին Ըսաւ Տիգրան Ճինպաշեան

Հարցազրոյցը վարեց` Ն. ԲԱՐՍԵՂԵԱՆ

DSC09146Մելանքթոն եւ Հայկ Արսլանեան Ճեմարանի 25-ամեակի հանդիսութեան պաշտօնապէս յայտարարուեցաւ արդիական մանկամսուրի մը կառուցման ծրագիրին մասին, որ կարելի պիտի ըլլայ շնորհիւ Մելանքթոն Արսլանեան զաւակներուն` Րաֆֆիի եւ Արայի իշխանական նուիրատուութեան:

25-ամեակը նաեւ առիթ էր վերարժեւորումի, ակնարկ մը նետելու տարուած աշխատանքին եւ ըստ այնմ դէպի ապագայ նայելու:

Այս առիթով Մ. եւ Հ. Արսլանեան Ճեմարանի տնօրէն Տիգրան Ճինպաշեանի հետ ունեցած մեր զրոյցին ընթացքին ան «Ազդակ»-ին ըսաւ, որ Ճեմարանը ամէն բանէ աւելի նաեւ կոչուած է մարդուժ պատրաստելու, որպէսզի լիբանանահայ գաղութին կենսունակութիւնը պահպանուի եւ շարունակէ սփիւռքի մայրաքաղաք ըլլալու հանգամանքին տէր կանգնիլ:

Տ. Ճինպաշեան նաեւ շեշտը դրաւ Ճեմարանի կողքին մշակութային կարեւոր կեդրոնի մը հաստատման վրայ, որպէսզի ներկայիս Ճեմարանի մէջ պահպանուող գրականութեան եւ մշակութային հսկայական ժառանգութիւնը նաեւ մատչելի ըլլայ հանրութեան: Հարցազրոյցին ընթացքին անդրադարձ կատարուեցաւ Ճեմարանի կրթական ծրագիրներուն, զանոնք թարմացնելու եւ օրուան կարիքներուն համապատասխանեցնելու ուղղութեամբ ձեռնարկուող քայլերուն:

Մ. եւ Հ. Արսլանեան Ճեմարանի տնօրէնը շեշտեց, որ դպրոցներուն կատարուած նուիրատուութիւնները չափազանց էական եւ անհրաժեշտ են, որպէսզի նորակառոյց շինութիւնները լեցուին նպատակասլաց, բազմակողմանի կրթութեան տէր ու նուիրեալ սերունդներ պատրաստելու աշխատանքով:

Ստորեւ` հարցազրոյցին ամբողջութիւնը:

«ԱԶԴԱԿ».- Մ. եւ Հ. Արսլանեան Ճեմարանի 25-ամեայ հանդիսութեան ընթացքին յայտարարեցիք մանկամսուրի մը կառուցման, ինչպէս նաեւ դպրոցին կենսունակութիւն բերող բարեզարդման ու բարեկարգչական տարբեր ծրագիրներու մասին: Անդրադառնանք անոնց:

ՏԻԳՐԱՆ ՃԻՆՊԱՇԵԱՆ.- Հաւանաբար առաջին մտածումը պիտի ըլլայ այն, որ Լիբանանի եւ Մերձաւոր Արեւելքի այս խառնակ վիճակին մէջ, որքան ճիշդ է ծրագիրներ մշակել եւ հսկայական գումարներով ծրագիրներ յառաջ տանիլը:  Արամ Ա. վեհափառ հայրապետը Ճեմարանի 25-ամեակին արտասանած իր խօսքին մէջ արտայայտուեցաւ այս մասին: Երբ օրին «Վանայ Ձայն»-ի հետ հարցազրոյցի մը ընթացքին նման հարցում ուղղուեցաւ ինծի, ես պատասխանեցի, որ լիբանանեան պատերազմի ամէնէն դժնդակ ու գէշ օրերուն այս գաղութը բազմաթիւ կառոյցներ ստեղծեց` ԼՕԽ-ի «Ա. Պուլղուրճեան» կեդրոնը, Համազգայինի «Լ. Շանթ» կեդրոնը, Ճեմարանը (որ պատերազմի ընթացքին շինուած է), եւ որոնք այսօր շատ կարեւոր դեր կը խաղան մեր հանրային, ուսումնական եւ մշակութային կեանքին մէջ: Ընդհակառա՛կը, քաղաքական եւ համայնքային յատուկ կառուցուածք ունեցող այս երկրին մենք կառչած պէտք է մնանք:

Հակառակ քաղաքական տեսակէտէ շատ անկայուն ըլլալուն, համայնքային դրութիւնը մեզի կ’ընձեռէ հսկայական կարելիութիւններ, որոնց միջոցով մենք կրնանք թէ՛ լիբանանահայութեան եւ թէ՛ առհասարակ ամբողջ սփիւռքի հայութեան համար մարդուժ պատրաստել: Այդ մարդուժի պատրաստութեան աշխատանքը վերջին տասնամեակներուն կարծես դադար առած է, եւ այսօր գրեթէ մեր բոլոր հաստատութիւնները երբ նոր արիւն կ’ուզեն ներարկել իրենց գործին եւ երբ երիտասարդներ կը փնտռեն այդ աշխատանքը կատարելու համար, դժուարութեան առջեւ կը գտնուին: Ասիկա շատ լուրջ մտահոգութիւն է, եւ պէտք է սրբագրուի. եւ եթէ պիտի սրբագրուի, կը նշանակէ, որ պէտք է այնպիսի ձեւով գործենք եւ աշխատինք, որ կարողանանք յառաջիկայ տասնամեակներուն համար սերունդ պատրաստել, մարդ պատրաստել` մեր հանրային կեանքը ղեկավարելու համար, մեր դպրոցները առաջնորդելու համար, մեզի ուսուցիչ, խմբագիր, քարտուղար, գործավար հայթայթելու համար: Ուրեմն հեռանկարը այս է, անոր համար ալ զարգացման ծրագիրներ մշակուած են:

Զարգացման ծրագիրները կը միտին մանկամսուրին մէջ աւելի մեծ թիւ ունենալ, իսկ առանձին նախակրթարանի եւ մանաւանդ մշակութային կեդրոնի ծրագիրով մենք ապագայի մեր հանրային կեանքին համար մարդուժի պատրաստութեան եւ մեր մշակութային կեանքի առաւել ծաղկման համար նախադրեալներ եւ կարելիութիւններ կ՛ուզենք  ստեղծել: Պէտք է ըսել նաեւ, որ երբ տարեդարձ մը կը տօնուի, ճիշդ է, որ կլոր թիւերը մասնաւոր նշանակութիւն չունին խորքին մէջ, բայց երբ որ կը հասնիս կլոր թիւի մը, այս պարագային 25 է, պահ մը, երբ կը նայիս կատարուած աշխատանքին, կը վերլուծես այն դժուարութիւնները, այն թերութիւնները, որոնք ընկերացած են քու այդ տարիներու գործիդ, ապագային նկատմամբ որոշ պատկերացում մը կը կազմես: Եւ որովհետեւ այսօր որոշ  դատարկութիւն ստեղծուած է, ուրեմն անպայման պիտի մտածես ապագային մասին: Անցածը անցած է եւ ետ բերել չենք կրնար, բայց մենք պէտք է այնպէս ընենք, որ յառաջիկայ տարիներուն, պատերազմի բերումով հայաշատ դարձած Լեռնալիբանանի շրջաններուն մէջ մենք կարողանանք ստեղծել մշակութային այն կեանքը, զոր ժամանակին ունէինք քաղաքին (Պէյրութի) մէջ, եւ որ մինչեւ հիմա չենք յաջողած իրականացնել:

Ի միջի այլոց ըսեմ նաեւ, որ նոյն ձեւով պէտք է մօտենանք Պուրճ Համուտին, որ վաճառականական կեդրոնի մը վերածուած է, բայց որուն մէջ մշակութային միջուկը, հանրային կեանքը չափազանց թոյլ է, հիմա այնտեղ եւս միացեալ վարժարանի ծրագիրը նոյն նպատակը կը հետապնդէ: Ուրեմն ասոնք խորքին մէջ զուգահեռ նպատակներ են, մէկը Ազգային իշխանութիւններուն կողմէ իրագործուած, միւսը` Համազգայինի կողմէ, եւ որոնք վերջին հաշուով լիբանանահայ գաղութին կենսունակութիւնը, սփիւռքի մայրաքաղաք ըլլալու իրականութիւնը եւ բոլոր գաղութներուն համար մարդուժ պատրաստելու հրամայականը շեշտող գործեր են, ծրագիրներ են:

«ԱԶԴԱԿ».- Ճեմարանի 25-ամեակին առիթով արտասանած ձեր խօսքին մէջ ըսիք, հիմա ալ կ՛ըսէք, որ օրին Ճեմարանը Մըզհեր փոխադրելու ծրագիրը երբ հաստատուեցաւ, յստակ նպատակ կար անոր մէջ ներառել նաեւ գրադարան մը, մշակութային կեդրոնի դիմագիծ տալ անոր: Արդեօք շօշափելի ծրագիր մը ունի՞ք այս բոլորը իրականացնելու:

Տ. Ճ.-  Երբ 70-ական թուականներուն Մըզհերի շրջանին մէջ հողը գնուեցաւ, այդ հողին վրայ ոչ միայն դպրոցական, այլ նաեւ մշակութային կարեւոր կեդրոն մը ունենալու ծրագիր մը մշակուեցաւ: Հսկայական հող էր սկզբնական շրջանին` 46,000 քառակուսի մեթր հողատարածք էր, որուն վրայ այն ատեն համապարփակ ծրագիր մշակուած էր: Այն գլխաւոր շէնքը, որուն մէջ ներկայիս դպրոցը զետեղուած է, նախատեսուած էր միմիայն միջնակարգի եւ երկրորդականի համար: Նախատեսուած էր, որ պիտի ունենայինք առանձին շէնքեր վարչական գրասենեակներու, մանկապարտէզի, նախակրթարանի համար, առանձին շէնք նաեւ մշակութային ձեռնարկներու համար, մարզական կեդրոն եւ այլն. շատ համապարփակ եւ ընդհանուր ծրագիր էր: Անոր մէջ նաեւ մշակութային աշխատանքներու համար շէնքի մը, կառոյցի մը նախատեսութիւնը կար: Անոնք, որոնք Ճեմարանի ներքին իրականութեան ծանօթ չեն, թերեւս չեն հասկնար, թէ ինչո՛ւ այսքան կը շեշտենք մշակութային կեդրոնի մասին, բայց անոնք, որոնք կ՛այցելեն (մանաւանդ դուրսէն եկողները), եւ մենք իրենց ցոյց կու տանք, թէ ինչպէս Մոսկուա հրատարակուած «Հիւսիսափայլ» թերթի հաւաքածոներ կը գտնուին Ճեմարանի գրադարանին մէջ, Թիֆլիսի «Մշակ»-ի հաւաքածոներ կան այնտեղ, Պոլսոյ «Ազատամարտ»-ի եւ «Ճակատամարտ»-ի հաւաքածոները այնտեղ են: Ուրեմն հոն կայ մշակութային հսկայ հարստութիւն մը, որ խորքին մէջ դպրոցին հետ կապ չունի. անիկա պէտք է հանրութեան մատչելի դառնայ, բայց այնպէս` ինչպէս զետեղուած են դպրոցի գրադարանին մէջ, դժբախտաբար դպրոցական կեանքի պայմաններուն մէջ այդ մատչելիութիւնը չեն կրնար ունենալ: Նոյնը կրնանք ըսել մեր թանգարանային իրերուն եւ նկարչական հաւաքածոյին համար. հոն կան աւելի քան 250 գեղանկարներ, որոնց մէկ չնչին մասը գրասենեակներու եւ զանազան վայրերու մէջ կախուած են, բայց հսկայ քանակութեամբ` 200-է աւելի նկարներ զետեղուած են յատուկ պահեստներու մէջ, եւ որոնք պէտք է լոյս աշխարհ գան, որովհետեւ հանրութեան պատկանող հարստութիւն են: Բնականաբար հասկնալի է, որ նման համապարփակ մեծ ծրագիր մշակելէ ետք, կարելի չէ եղած գործադրել, պարզապէս որովհետեւ պատերազմական օրեր էին եւ դժուար ժամանակներ էին: Նոյնիսկ հիմակուան մեր շէնքերը շինարարութեան ընթացքին վնասուեցան, որովհետեւ ռումբեր ստացան, դժուար է երեւակայել ուրեմն, որ պատերազմի ընթացքին ասկէ աւելին կարելի էր իրագործել:

Խորքին մէջ ծրագիրը որոշ չափով սահմանափակուեցաւ նաեւ այն պատճառով, որ գոյութիւն ունեցող այս շէնքերը իրենց լրումին հասցնելու համար Համազգայինի Կեդրոնական վարչութիւնը ստիպուած եղաւ հողաշերտեր վաճառել, որպէսզի անոնցմէ գոյացած գումարներով կարողանայ ամբողջացնել եւ լրացնել շինարարութիւնը: 1987-1988-ին, երբ նոր դպրոցին մէջ մեր աշակերտութիւնը կը հաստատուէր, շինարարութիւնը չէր ալ աւարտած: Վերջին շրջանին յաճախ աշակերտներ շինարարութեան մասնակից դարձած են: Խորքին մէջ յաւելումները, ներքին փոփոխութիւնները, պակասաւոր մասերու ամբողջացումները այս  25 տարիներուն ընթացքին բնաւ դադար չեն ունեցած: Արդարեւ, պէտք է մտածենք, որ 25-30 տարի առաջ ի՞նչ կ’ուզէինք ընել, ի՞նչ ըրինք եւ այսօր ի՞նչ պարտաւոր ենք ընել` աւելի քան այն ժամանակ: Երբ Մըզհերի Ճեմարանին վերաբերող ծրագիրներ կը մշակուէին, քաղաքի Նշան Փալանճեան Ճեմարանը կար եւ այդ Ճեմարանէն հրաժարելու նպատակ չկար. այդ հանգրուանին ատիկա մշակութային կարեւոր կեդրոն մըն էր, բայց այսօր, որ Նշան Փալանճեան Ճեմարանը չունինք մեր տրամադրութեան տակ, պարզ է, որ այն, ինչ որ ունինք Ծաղկաձորի մէջ,  պէտք է կատարէ թէ՛ Նշան Փալանճեան Ճեմարանի դերը եւ թէ՛ անկէ ալ բան մը աւելի, այնպէս` ինչպէս նախատեսուած էր ժամանակին: Այս է հինի եւ նորի միացման գաղափարը:

«ԱԶԴԱԿ».-  Մ. եւ Հ. Արսլանեան Ճեմարանի 25-ամեակին առիթով այլ ձեռնարկներ, նախաձեռնութիւններ, հանդիսութիւններ նախատեսուա՞ծ են:

Տ. Ճ.- Ձեռնարկներ եւ հանդիսութիւններ պիտի չըլլան, մենք այս ձեռնարկով պիտի գոհանանք, առաւելագոյնը ճաշկերոյթ մը կրնայ ըլլալ` 25-ամեակին նուիրուած, ինչ որ արդէն սովորական դարձած է, բայց որոնք քիչ մը աւելի մեծ շուքով կ՛ըլլայ, եթէ յիշատակելի առիթ կայ:

Շէնքերու կառուցումը, չենք գիտեր, թէ ի՞նչ արագութեամբ եւ ի՞նչպէս պիտի ըլլայ, որովհետեւ բոլորը շատ մեծ գումարներու հետ կապուած ծրագիրներ են: Շուտով, սակայն, կրնանք ձեռնարկել արդիական մանկամսուրի կառուցման` շնորհիւ ողբացեալ Մելանքթոն Արսլանեանի զաւակներուն` տէր եւ տիկին Րաֆֆի եւ Անելկա Արսլանեաններուն եւ Արա Արսլանեանին կատարած իշխանական նուիրատուութեան:

Մենք ընելիքներ ունինք նաեւ կրթական գետնի վրայ: Այն կրթական ծրագիրները, որոնք ներկայիս Ճեմարանի մէջ կը գործադրուին, բաւական բարդ եւ ծանր են. Լիբանանի պետական ծրագիրը բնականաբար հաշուի կ՛առնենք եւ ամբողջութեամբ կ՛իրագործենք, միաժամանակ ֆրանսական պաքալորէայի ծրագիր կ՛իրագործենք միջնակարգ եւ երկրորդական բաժիններու մէջ, որովհետեւ անիկա աշակերտին մտածողութիւնը զարգացնելու, վերլուծելու ունակութիւն տալու տեսակէտէն շատ արդիւնաւէտ է: Ճիշդ է, որ լիբանանեանին ալ հիմքը ֆրանսականն է, սակայն լիբանանցիները չյաջողեցան անհրաժեշտ փոփոխութիւնները կատարել, որպէսզի անգիր սորվելու եւ յիշողութեան վրայ հիմնուած դրութենէն դուրս գան: Ասոր վրայ պէտք է աւելցնենք նաեւ հայերէնագիտական նիւթերը: Այդ նիւթերը ժամանակին Ճեմարանի մէջ շատ աւելի հիմնական ձեւով կը դասաւանդուէին, եթէ ըսենք, որ նահանջ չենք գործած, սխալած կ՛ըլլանք, սակայն կը ջանանք նուազագոյն չափով ընել ատիկա: Եթէ առաջ բոլոր դասարաններուն մէջ, բոլոր բաժիններուն մէջ, թէ՛ գիտական, թէ՛ գրական, գրաբարը անպայման կը դասաւանդուէր, հիմա կը դասաւանդուի միայն գրական բաժինին մէջ. նոյնն է նաեւ մատենագրութեան պարագային: Սակայն հիմնականէն չենք զիջած. մեզի համար սկզբունք է, որ հայերէնին յատկացուած պահերը պէտք չէ նուազ ըլլան արաբերէն կամ օտար այլ լեզուներու յատկացուած պահերէն: Այսինքն հայերէնի դիրքը միշտ պէտք է, որ մնայ առաջնահերթ` իբրեւ հիմնական դասաւանդութեան նիւթ: Այսպէս վարուելով` մենք մեր աշակերտութեան համար ստեղծած ենք բաւական բարդ կրթական ծրագիր` լիբանանեան, ֆրանսական, նաեւ` հայկական: Այս ծրագիրը յառաջ տանելու եւ լաւագոյն ձեւով գործադրելու համար պարբերաբար մենք մեր մեթոտաբանութիւնը վերանայելու անհրաժեշտութեան առջեւ կը գտնուինք: Ատկէ մեկնած, անցեալ տարուընէ սկսեալ մենք կը մշակենք մեր դպրոցի դասաւանդութեան ժամերը, պահերու թիւը եւ դասաբաշխումը, դասաւանդութեան եղանակները, ձեւերը վերանայելու եւ վերանորոգելու ծրագիր մը, զոր ուսուցչական յանձնախումբին միջոցով այս եւ յառաջիկայ տարուան ընթացքին պէտք է լրացնենք: Ինչ որ փոշոտած է, ամբողջովին թօթափելով, զտելով` կ’ուզենք կազմել արդիական, ներկայ պայմաններուն առաւել համապատասխանող եւ քիչ մըն ալ աշակերտներուն հոգը թեթեւցնող ծրագիր:

Մենք նաեւ փաստօրէն միակ հայկական վարժարանն ենք, որ այսօրուան պայմաններու բերումով յառաջացող աշակերտական դժուարութիւններուն համապատասխանող ծրագիր ունի: Արդարեւ, քիչ մը շատ շարժուն, չըսելու համար` չարաճճի, բայց խօսելու ուշացած, ընդհանրապէս լեզուական եւ մտային քիչ զարգացումի տիրացած, մտային ու զգացական աճման մէջ ուշացած երեխաներու թիւը հետզհետէ կ՛աւելնայ. այս երեխաներով պէտք է յատուկ կերպով զբաղինք զանոնք իրենց ընկերներուն մակարդակին հասցնելու համար: Ըսեմ, որ մենք ժամանակին ունէինք մէկ հոգեբան դպրոցին մէջ, ընկերային ծառայողին կողքին: Ապա լեզուական դժուարութիւն ունեցող երեխաներու համար պէտք եղաւ, որ այդ մարզի մասնագէտ մը ունենանք:

Համալսարանները սկսան պատրաստել յատուկ կրթութեան դաստիարակներու սերունդ մը, որոնք մասնագիտացած են այս տեսակի թերութիւնները սրբագրելու համար: Բախտը ունեցանք, որ երկու ճեմարանական աղջիկներ աւարտելէ ետք այս մասնագիտութիւններով եկան եւ միացան մեր ուսուցչական կազմին, իսկ այս տարի աւելցուցինք հոգեշարժունակութեան, այսինքն ուղեղի եւ զգայարանքներու ներդաշնակութեան մասնագէտ մը: Այս աշխատանքը` մանկապարտէզներուն ծրագրին մաս կը կազմէ: Այժմ պայմաններու պարտադրանքով ասիկա յատուկ մասնագիտութիւն դարձած է, որովհետեւ այս մարզին մէջ ուշացումը երեխային ուսումնառութիւնը կրնայ խոչընդոտել եւ նոյնիսկ կրնայ պատահիլ, որ որոշ հանգրուանէ մը անդին ան չկարողանայ շարունակել: Աշակերտին դիմագրաւած դժուարութիւններուն պատճառները մասնագէտներուն միջոցով երեւան կը հանուին եւ կը սրբագրուին, այսպիսով այդ երեխան շատ բնական կերպով կրնայ իր ընթացքը շարունակել եւ հասնիլ իր ընկերներուն հետ մինչեւ աւարտական դասարան եւ նոյնիսկ` համալսարան: Այս կարգի երեխաները իրենց ընկերներէն պէտք չէ զատուին, անոնք պէտք է մնան ընկերային նոյն միջավայրին մէջ, որպէսզի նաեւ այդ ընկերութեան հետ միասին ըլլալու, ընկեր ունենալու, հաւաքականութեան մէջ ապրելու վարժութիւն ձեռք բերեն:

«ԱԶԴԱԿ».-  Այս բոլորը յաւելեալ պարտաւորութիւն կը դնեն դպրոցին եւ կրթական պատասխանատուներուն վրայ:

Տ. Ճ.- Այդպէս է: Ասիկա դժուար գործ է, բայց աշխատանք մըն է, որմէ այլեւս կրթական ոեւէ մշակ, ոեւէ պատասխանատու չի կրնար խուսափիլ. պարզ է նաեւ, որ շատ մեծածախս են, որովհետեւ մեքենական միջոցներ եւ յատուկ մասնագէտներ կը պահանջեն:  Ուսման եւ կրթութեան համար ճշդուած պիւտճէն կը ծանրանայ` մեզի համար նոր տեսակի մտահոգութիւններ ստեղծելով: Այս առիթով ըսեմ հետեւեալը. եթէ ուշադրութիւն դարձնենք, թերթերուն մէջ նուիրատուութիւններու յայտարարութիւններէն դպրոցները առհասարակ բացակայ են: Անցեալին այդպէս չէր, ընդհակառակն, նուիրատուութիւններուն առիւծի բաժինը մեր դպրոցներուն կ’երթար: Կը թուի, որ, չեմ գիտեր հոգեբանական ի՛նչ պայմաններու բերումով, այսօր մարդիկ աւելի դիւրին ձեւով հողին, քարին համար աւելի շատ գումար կը տրամադրեն, քան` կրթութեան, որ վերացական կը թուի: Մինչդեռ այդ որակաւոր կրթութիւնը նաեւ որակաւոր մարդուժ կ’ենթադրէ, եւ որակաւոր մարդուժն ալ կ’ենթադրէ համապատասխան վճարում:  Այդ համապատասխան վճարումները եթէ պիտի կատարենք, մեր պիւտճէները անխուսափելիօրէն պիտի բարձրանան: Այդ մեծցող պիւտճէները  եթէ ամբողջովին մեր ծնողներուն վրայ պիտի բեռցնենք, մենք զանոնք կը դնենք անտանելի կացութեան մը մէջ, եւ կը ստիպենք իրենց զաւակները հայկական վարժարաններէն հանելու եւ աւելի աժան դպրոցներ տանելու, բան մը, որուն իրաւունքը չունինք:

Ուրեմն պէտք է հասկնալ, որ կրթութեան համար, սաներու ֆոնտերու համար տրուած գումարները կորսուած գումարներ չեն, ընդհակառակը,  չափազանց էական եւ անհրաժեշտ են: Իրականութեան մէջ կրթութիւնը պետական գործ է. պետութիւններն են, որոնք իրենց քաղաքացիներուն դաստիարակութեան համար հսկայական գումարներ կը տրամադրեն, որպէսզի կարողանան իրենց մտասեւեռումով, իրենց քաղաքական նպատակներուն, իրենց ազգային նպատակներուն համար մարդ պատրաստեն: Սփիւռքը պետութիւն չէ, որպէսզի կարողանայ մեր ազգի նպատակներուն համար, մեր ապագային համար մարդ պատրաստել: Այս առիթը ես կ՛օգտագործեմ կոչ ուղղելու բոլոր ազնիւ նուիրատուներուն, որ դպրոցը չմոռնան, ուսում եւ կրթութիւն չմոռնան եւ գիտնան, որ ուսման եւ կրթութեան համար տրուած գումարները մեր ժողովուրդի ապագային եւ կենսագործունէութեան համար էական նշանակութիւն ունեցող ներդրումներ են, եւ շատ աւելի կարեւոր են, քան` զանազան շինութիւններ, որոնց կարեւորութիւնը անշուշտ չենք կրնար ժխտել: Պարզապէս շինութիւնները աշխատանքով պէտք է լեցնենք նպատակասլաց, բազմակողմանի կրթութեան տէր ու նուիրեալ սերունդներ պատրաստելու համար:

 

 

Share This Article
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)